Γράφει ο Nickolas M.
Λοιπόοοοον, τί λέγαμε; Α, ναι. Πένθος τέλος. Ενός λεπτού σιγή και λοιπές μαλακίες τέλος! Τώρα θα τα ακούσεις όλα και με την πρέπουσα φασαρία!
Άκουσα τις πανηλίθιες θεωρίες σου, τα αχαρακτήριστα επιχειρήματα σου, τις πανάθλιες απόψεις σου περί σχέσεων, έρωτα κλπ.κλπ. ε κάπου ώπα!
Ανέχτηκα επί μήνες τις εμμονές σου, τα κολλήματα σου, τις παλινωδίες σου σε όλα. Σε στήριξα όσο δεν πήγαινε στις αποτυχημένες επιλογές σου, μόνο και μόνο επειδή ήταν δικές σου και αυτόματα γινόντουσαν και δικές μου. Σου φώναζα ότι πάμε να πέσουμε με φόρα σε γκρεμό αλλά εσύ ούτε που άκουγες.
Έτρεχα να σε μαζέψω κάθε φορά που έσπαγες τα μούτρα σου από τις νεφελοπτώσεις σου, κάθε φορά που ένιωθες διάψευση, ματαίωση κι ό,τι άλλο από αυτούς που επέλεγες να εμπιστευθείς – μιλάμε για αλάνθαστο κριτήριο, ένας κι ένας όλοι! – και κάθε φορά που ξανάπεφτες με τα μούτρα εγώ εκεί, βράχος να σε στηρίζω.
Και κάθε φορά που χτύπαγα το καμπανάκι ήμουν ο μίζερος, ο γκρινιάρης, ο υπερβολικός, ο δεν ξέρω κι εγώ τί. Ε άντε μου στα διάολο πλέον!
Σκέφτηκες για μία, ΜΙΑ φορά στη ζωή σου απλά να με ακούσεις; Να με ακούσεις, κανονικά όμως, όχι μπήκε-βγήκε. Να δοκιμάσεις έστω να κάνεις κάτι άλλο, ας μην έχεις πειστεί ρε παιδί μου για αυτό, έτσι για την αλλαγή. Αλλά όχι, εγώ δεν ξέρω. Εσύ τα ξέρεις όλα. Ε φάε σκατά λοιπόν κι εσύ και η ξερολίτιδά σου!
