Γράφει η Ελένη Σάββα
Μια μέρα άλλαξε θέση. Κάθισε δίπλα μου. Κι ήταν σαν να άλλαξαν όλα μέσα μου.
Ξαφνικά χαμογελούσε ο κόσμος γύρω μου. Δεν ήταν πια απέναντι μου, δεν ήταν εχθρός μου, αλλά φίλος μου, συνοδοιπόρος μου, σύμμαχος μου.
Οι διαφωνίες μας είχαν πια μειωθεί, οι συζητήσεις μας ήταν ήρεμες. Μπορούσαμε να κοιταχτούμε στα μάτια δίχως μίσος.
Μπορούσαμε να γελάσουμε ο ένας στον άλλο. Μα το κυριότερο, ήταν πως απ’εκείνη τη μέρα που κάθισε δίπλα μου, μπορούσαμε να αγκαλιαστούμε, ειλικρινά κι αληθινά. Δεν ήμασταν πια σε αντίπαλα στρατόπεδα. Αν και δεν τα βλέπαμε όλα με τον ίδιο τρόπο, αυτό δεν μας εμπόδιζε να συζητήσουμε και να βρούμε μια λύση.
Ήταν μαγικό, σχεδόν απίστευτο. Όλα άλλαξαν κι έγιναν τόσο απλά, τόσο όμορφα, τόσο θετικά. Τόσο πολύ μου άρεσε η αλλαγή, που αναρωτιόμουν γιατί τόσο καιρό καθόμασταν χώρια, ο ένας απέναντι στον άλλο, σαν να είχαμε να παλέψουμε μεταξύ μας, κι όχι ο ένας κοντά στον άλλο, σαν φίλοι.
Εγώ, κι ο εαυτός μου, ήμασταν πια δίπλα-δίπλα. Και τότε κατάλαβα πόση σημασία κρυβόταν πίσω απ’ αυτήν την αγάπη για τον εαυτό μας. Ίσως να μην είναι όλα εύκολα, μα γίνονται πιο απλά αν είμαστε συμφιλιωμένοι με τον εαυτό μας.
Ας του δίνουμε μια αγκαλιά πού και πού, ας τον κάνουμε να νιώθει όμορφα και μοναδικά. Θα μας το ανταποδώσει με αισιοδοξία κι αυτοεκτίμηση!
