Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Αν κάνεις μια αναζήτηση στη Google στον όρο «ενσυναίσθηση», δεν έχεις ιδέα σε πόσα άρθρα θα πέσεις επάνω. Όποιο τηλεοπτικό μέσο κι αν ανοίξεις και παρακολουθήσεις συζήτηση με θέμα τις ανθρώπινες σχέσεις, δεν υπάρχει περίπτωση να μη γίνει αναφορά στην αξία της ενσυναίσθησης.
Επιπλέον, στον κοινωνικό σου περίγυρο (φιλικό ή επαγγελματικό περιβάλλον), πολύ συχνά γίνονται αναφορές στην ικανότητα του ανθρώπου να μπορεί να έρχεται στη θέση του άλλου και να τον καταλαβαίνει.
Στη θεωρία, βέβαια, είναι όλα τέλεια. Στα λόγια όλοι έχουν ενσυναίσθηση. Στην πράξη, όμως; Αλήθεια, πόσοι αντέχουν την αντίθετη άποψη; Πολύ λίγοι, πιστέψτε με. Είναι πολύ ωραίο να μιλάς για ενσυναίσθηση όταν οι απόψεις συμπλέουν. Τι γίνεται όμως όταν εκφραστεί η αντίθετη γνώμη; Πόσο αρεστός γίνεται αυτός που τη διατυπώνει στον συνομιλητή του; Πόση ψυχραιμία έχεις, ώστε να αντικρούσεις τον άλλον με επιχειρήματα, χωρίς να τον προσβάλεις ή να τον υποτιμήσεις;
Κακά τα ψέματα. Είμαστε μια κοινωνία που δεν αντέχει την αντίθετη άποψη, από πολιτικά και εθνικά ζητήματα μέχρι τον αθλητισμό. Δεν υπάρχει γόνιμος διάλογος, παρά μόνο στείρα αντιπαράθεση. Σήμερα δεν ακούμε την αντίθετη άποψη, αλλά σκεφτόμαστε μόνο πώς να την καταρρίψουμε. Αν μιλάς χωρίς να ακούς, πώς μπορείς να έρθεις στη θέση του άλλου, να καταλάβεις τι λέει και γιατί το λέει; Πώς να υπάρξει ενσυναίσθηση όταν ο καθένας σκέφτεται μόνο τον εαυτό του και πώς θα επιβληθεί στους άλλους;
Ας είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας και ας παραδεχτούμε ότι πολύ λίγοι από εμάς μπορούν να μπουν στην ψυχολογία του άλλου και να την καταλάβουν. Οι υπόλοιποι απλώς παίζουν θέατρο, παριστάνοντας κάτι που δεν είναι, μόνο και μόνο για να γίνουν αρεστοί στους άλλους.
Ο χαρακτήρας, όμως, φαίνεται. Έρχεται σύντομα η ώρα που οι μάσκες πέφτουν και τότε δεν μπορείς να κοροϊδέψεις κανέναν άλλον, παρά μόνο τον εαυτό σου.
