Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός
Σαν την συγγνώμη που ταπεινώθηκε πριν ζητηθεί.
Έτσι ένιωσα.
Για σένα ήμουν ακριβώς αυτό που έχεις και τώρα, τίποτα.
Ένα τίποτα που νοιαζόταν για εκείνο που ακριβώς είσαι.
Κι εσύ με παραμελήσες για λόγο που ποτέ δεν θα μάθεις.
Τουλάχιστον δεν σε κούρασα πάντα ερχόμουν στην ώρα μου και οι εκπλήξεις που σου έκανα πάντα με το κόστος της αναμονής στην είσοδο.
Βλέπεις ουδέν κρυπτόν υπό τα μάτια της υποκρισίας.
Ναι το ξέρω, μόνο εγώ έκανα λάθη.
Η δική μου ζωή ήταν θαμμένη στο παρελθόν, οι δικοί σου φίλοι τελικά δεν μου είπες πόσο πρώην ήταν;
Νόμιζες δεν θα έβρισκα δικαιολογία ή δεν θα έγραφα ένα σενάριο του ποδιού;
Ανώδυνο για εμένα, επώδυνο για εσένα.
Η πορεία όμως έδειξε ότι καλώς έπραξες και μου έριξες όλα τα λάθη σου στην πλάτη μου.
Σου το είχα πει, αντέχω.
Δεν άντεχα όμως τότε που σου το έλεγα, στην πορεία βρήκα τις αντοχές και τις δυνάμεις.
Μέχρι να ισορροπήσω και να συνειδητοποιήσω τί ακριβώς γινόταν πάλευα με τα σύννεφα καθημερινά.
Βουτιά στα κενά σου λόγια και να μην μπορώ να αγκριστρώσω μια σκέψη στα λόγια της οχιάς.
Ένα σώμα σφραγισμένο από στόμα και οι χημικές εξισώσεις να προσπαθούν να επιλύσουν το γρίφο σου.
Όλα κάποτε χωλένουν επειδή θελήσαμε να κερδίσουμε δίχως να πολεμήσουμε, μα ο πόλεμος έχει θύματα και απώλειες κι εγώ αποφάσισα να αυτοκτονήσω πριν με δολοφονήσεις.
Πανέξυπνος είμαι ε;
Πανίβλακας είμαι, μου το έχουν ξαναπεί!
Έμαθα όμως πως το εγώ μου ανήκει.
Και μέσα στα εσύ σου, το εγώ μου ξεψυχούσε.
Λυπάμαι ειλικρινά, εύχομαι το επόμενο θύμα να υποστεί την ψυχαναγκαστική σου βία.
Συγγνώμη που σ’ αγάπησα πιο πολύ απ’ όσο νομίζεις ακόμη…
