Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Αγαπώ τις φωτογραφίες και πάντα μου άρεσε να τραβάω βίντεο και φωτογραφίες και να τα αποστηθίζω όλα γύρω μου, όπου σταθώ και όπου βρεθώ. Ήταν η τρέλα της εφηβείας μου και αυτή η τρέλα με ακολούθησε σε όλη μου τη ζωή. Ήθελα να βγάζω τοπία, ανθρώπους, συνθήκες… και όλες μου οι στιγμές να αποτυπώνονται κάπου. Κάτι σα σφραγίδα σε ό, τι βίωνα Γιατί είναι κάτι που μένει ακόμα και αν οι στιγμές έχουν τελειώσει και οι άνθρωποι που βρίσκονται σε αυτές έχουν χαθεί ή αλλάξει.
Πίστευα πως με αυτό τον τρόπο δεν θα ξεχαστεί τίποτα με την πάροδο του χρόνου. Έτσι και έγινε. Ανά διαστήματα άνοιγα το συρτάρι με τα άλμπουμ μου και έκανα μια αναδρομή στο παρελθόν. Μια -μια τις παρατηρούσα και ξεπηδούσαν από μέσα τους οι αναμνήσεις. Χαρές, λύπες, θυμός, ενθουσιασμός, εμπειρίες, φίλοι και γνωστοί που πηγαινοέρχονταν στη ζωή μου, όπως και οι σχέσεις μου. Και τα βίντεο, τα έβλεπα τα ίδια και τα ίδια για ώρες. Σε γιορτές με την οικογένεια και τους συγγενείς, σε εκδηλώσεις που συμμετείχα, σε ταξίδια που έκανα… Ήταν σα να βλέπω ταινίες μικρού μήκους της ίδιας μου της ζωής και έτσι βίωνα από την αρχή την κάθε στιγμή του τότε. Ήταν σα να ζούσα δυο φορές την ίδια ζωή, με το ίδιο σενάριο.
Μεγαλώνοντας αρκετά παρατηρούσα και τον εαυτό μου, πως ήμουν και πως εξελίχθηκα.
Τώρα πια το νοερό αυτό ταξίδι στο παρελθόν το έκανα πιο συχνά. Με έπιανε μια συγκίνηση κοιτάζοντάς τα. Ξαναγεννιόντουσαν όλα τα αισθήματα που μου έβγαιναν και τότε, όμως κλείνοντας και επιστρέφοντας στη σκληρή πραγματικότητα του τώρα έμενα με μια γλυκιά νοσταλγία φυλαγμένη στην καρδιά μου.
