Γράφει η Νόνη Διολή
Πετάχτηκα βιαστικά από το κρεββάτι, το ρολόι έδειχνε 10.00.
Άργησα και εσύ θα περιμένεις να σε πάρω τηλέφωνο να σου πω, ξύπνησα είμαι καλά, χρόνια πολλά.
Πληκτρολογώ γρήγορα τα νούμερα στη συσκευή του τηλεφώνου
“ο συνδρομητής που καλέσατε δεν υπάρχει”
Αφήνω ανοιχτό το ακουστικό να πέσει από το χέρι μου.
Ξαπλώνω πάλι, κλείνω τα μάτια, σκέφτομαι.
Ο χρόνος λέει είναι ο καλύτερος γιατρός.
Αηδίες!
Πόσο μεγάλο ψέμα!
Ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερος αλήτης!
Ένας τσαρλατάνος σαλτιμπάγκος αλήτης που σου κοκορεύεται ότι τα γιατρεύει όλα!
Καυχιέται ότι θα σε κάνει να ξεχάσεις!
Σου λέει “μη σε νοιάζει, θα περάσει, εγώ είμαι εδώ”
Και σ΄ αφήνει να ζεις με την προσμονή ότι θα σε γιατρέψει, ότι θα ξεχάσεις, ότι θα περάσει!
Και αυτός περνάει αλλά εσύ δε νιώθεις να γιατρεύεσαι, δε νιώθεις να περνάει, δεν ξεχνάς! Μια ζάλη μόνο αισθάνεσαι προσωρινά, μια μέθη δήθεν λησμονιάς!
Αλήτης! Ένας ύπουλος αλήτης!
Αφήνει το τραύμα να κρυώσει, στεγνώνει βιαστικά την πληγή σου από το αίμα και ύστερα πισώπλατα και σε ανύποπτη στιγμή πάει και χώνει το δάχτυλο βαθιά στη τρύπα και αρχίζει και το στριφογυρίζει και το πιέζει να πάει όσο πιο βαθιά γίνεται!
Το κάνει μαχαίρι και αρχίζει να σε κόβει.
Νιώθεις σχεδόν τον πόνο στο δέρμα σου και υστέρα βάζει την κοφτερή λεπίδα στο στόμα του και γλύφει το αίμα κοροϊδευτικά και σε κάνει πάλι να θυμάσαι αιμορραγώντας ψυχή και δάκρυα! Όλες οι μνήμες πάλι εκεί, μια προς μια!
Η φωνή, τα μάτια, η αγκαλιά, όλα!
Αλήτης, σαλτιμπάγκος, τσαρλατάνος, χρόνος ψεύτης!
“Ο συνδρομητής που καλέσατε δεν υπάρχει”
Αφήνω τα σκεπάσματά μου.
Φοράω το τζιν μου, το πουλόβερ μου, τις μπότες, πιάνω ψηλά τα μαλλιά μου, φοράω τα σκούρα γυαλιά μου και έρχομαι να σε βρω εκεί που σε άφησα την τελευταία φορά που σου κράτησα το χέρι.
Λίγα λουλούδια στο ψυχρό κατάλευκο μάρμαρο , ένα σπίρτο ανάβει το φυτίλι.
Αρωμα από το τριαντάφυλλο στο λιβάνι.
“ο συνδρομητής που καλέσατε, σήμερα γιορτάζει”
Και εγώ ψιθυρίζω Χρόνια Πολλά στη φωτογραφία που έχει ξεθωριάσει από τον ήλιο..
(αφιερωμένο στη μαμά μου που σήμερα θα γιόρταζε)
