Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Λυπάμαι. Δε μπορώ να σε βοηθήσω. Ο άνθρωπος που λογάριαζες χτες, έφυγε. Χάθηκε ως δια μαγείας. Προσπάθησα να κρατήσω ό,τι πιο όμορφο είχαμε μεταξύ μας. Ξέρεις τι βρήκα; Νύχτες ανήσυχες που το τηλέφωνο ή η πόρτα δε χτύπησαν ποτέ. Μάτια βουρκωμένα για τις σιωπές και τα μηνύματα στον τηλεφωνητή. Φωνές χωρίς λόγο, επειδή τάχα μου δεν ενημέρωσα για τον καφέ με τις φίλες μου.
Αυτά τέλειωσαν. Πάτησα πόδι στον εαυτό μου. Αξίζει να πονάω; Να υποφέρω για έναν άνθρωπο που ποτέ δε μου χαρίστηκε ολοκληρωτικά σε ψυχή και σε σώμα; Δε το νομίζω…
Μέσα μου με τρώνε οι τύψεις, η ανασφάλεια και η συνήθεια. Είναι αδύνατο να με σκεφτώ χωρίς εσένα. Σε κάθε βήμα μου πρώτα κοιτούσα τα μάτια σου και μετά προχωρούσα. Σε κάθε εκδρομή μου λευκά εισιτήρια και όλα πάνω σου. Τίποτα όμως δεν είναι το ίδιο. Αποφάσισα να βάλω τον εαυτό μου μπροστά.
Θα αλλάξω για μένα. Θέλω να μπορώ να κοιτάζομαι στον καθρέφτη χωρίς βουρκωμένα μάτια, με αυτοπεποίθηση. Να μπορώ να βάφομαι όπως θέλω, να χαμογελάω όπως θέλω, να φοράω ό,τι θέλω, χωρίς αμφιβολίες για το αν σου αρέσω ή πώς θα κυκλοφορήσω πλάι σου. Αυτή είμαι και δε με χαρίζω σε κανένα. Αρκετά ποδοπατήθηκα. Αρκετά σκόνταψα και έχασα κομμάτια του χαρακτήρα μου. Είναι ευκαιρία να ψάξω να βρω και πάλι τα στοιχεία μου, που με κάνουν να ξεχωρίζω απ’ τις άλλες και να είμαι εγώ.
Μπορεί να ακούγεται κάπως εγωιστικό. Ναι, είναι. Τόσο καιρό ο εγωισμός κρυβόταν στη συνήθεια, στην ανασφάλεια που είχα απέναντι στον εαυτό μου. Νόμιζα ότι δε μπορούσα να καταφέρω τίποτα μόνη μου. Στα χείλη μου δεν υπήρξε ποτέ η λέξη «Όχι». Μονίμως το «Ναι», ακόμη και για αποφάσεις που δεν ήθελα να πάρω και δεν ήταν δικές μου.
Τώρα όμως το ξέρω. Πάτησα πόδι στον εαυτό μου. Οι αποφάσεις πλέον είναι δικές μου. Ό,τι με χαλάει το απομακρύνω. Ό,τι με γεμίζει, το ζω κάθε μου μέρα. Δε θα επιτρέψω σε κανένα να με γυρίσει πίσω. Όσα λάθη κι αν έκανα, ή εξακολουθώ να κάνω, είναι δικά μου, χωρίς τύψεις ή ενοχές.
