Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή
Αυτό που δεν κατάλαβες ποτέ για μένα, είναι ότι ήσουν ελευθερία. Βλέπεις, σου έδειξα από την πρώτη στιγμή ότι είμαι δικιά σου, ολοδικιά σου. Σου έδειξα με χίλιους τρόπους ότι σου έχω χαρίσει τον ίδιο μου τον εαυτό, ότι σου ανήκω, και σε άφησα να διαβάσεις κάθε ανομολόγητη σκέψη μου. Σου έδωσα τα πάντα. Σου δόθηκα για πάντα. Γιατί η αγάπη για μένα είναι δόσιμο και δεσμός.
Ήσουν τα πάντα για μένα από την πρώτη στιγμή. Όλα όσα θα μπορούσα να λαχταρήσω, όλα όσα θα μπορούσα να ονειρευτώ. Μα το πιο σημαντικό είναι αυτό που ίσως δεν κατάλαβες, ότι είσαι η ελευθερία μου.
Ξέρω, ακούγεται παράξενο να δίνομαι, να δένομαι και να μιλάω για ελευθερία. Μα αυτό ακριβώς είναι που σε κάνει μοναδικό.
Γιατί μαζί σου νιώθω ελεύθερη. Δεν προσπαθείς να με εγκλωβίσεις, δεν προσπαθείς να με αλλάξεις. Με αποδέχεσαι ακριβώς όπως είμαι, χωρίς να προσπαθείς να με χωρέσεις σε καλούπια ξένα. Ποτέ σου δε δοκίμασες να περιορίσεις την ελευθερία μου. Αντίθετα, μου φοράς φτερά και με μαθαίνεις να πετάω.
Μαζί σου αποδέχτηκα κι εγώ τον εαυτό μου. Μαζί σου έμαθα να με αγαπάω από την αρχή. Μαζί σου έμαθα να εξελίσσομαι, να δημιουργώ, να κάνω όνειρα, να προχωράω παρακάτω. Μαζί σου έμαθα να νιώθω και να εκφράζομαι χωρίς να έχω πίεση, χωρίς να ασφυκτιώ. Μαζί σου έμαθα να μιλάω, να τολμάω, να διεκδικώ και να ρισκάρω χωρίς να φοβάμαι, γιατί ξέρω ότι εσύ είσαι εδώ για μένα και με προσέχεις, κι έτσι μπορώ να είμαι ήρεμη και ασφαλής. Μαζί σου νιώθω πάντα ελεύθερη να είμαι πραγματικά εγώ.
Κι είναι αυτή ακριβώς η ελευθερία, που αφήνει την αγάπη να ανθίσει, που κάνει την αγάπη δέσιμο και δεσμό κι όχι δεσμά και που μας επιτρέπει να είμαστε ελεύθερα μαζί. Γιατί σ’ αγαπάω, γιατί μ’ αγαπάς και το δικό μας το μαζί είναι η επιλογή μας.
Κι εγώ αυτό που δεν ήξερα για μένα είναι πως ήμουν δόσιμο. Ποτέ πριν δεν είχα νιώσει την ανάγκη να δώσω σε κάποιον κάτι παραπάνω απ’ όσο μπορούσα, απ’ όσο χρειαζόταν. Πάντα φοβόμουν μη χάσω και χαθώ, πάντα κρατούσα τα πιο πολλά για μένα. Λέξεις και αισθήματα, χάδια και φιλιά, όλα προσεκτικά υπολογισμένα, έτσι ώστε να υπάρχει πάντα απόθεμα σε περίπτωση που μείνω μόνη. Για αγκαλιά ούτε λόγος. Δεν τις είχα εύκολες, πνιγόμουν. Ίσως δεν ήξερα να δίνω και να δίνομαι. Ίσως απλά δεν είχα βρει ακόμα κάποιον που να αξίζει να του δώσω τα πάντα.
Μαζί σου όμως όλα είναι αλλιώς. Μαζί σου αφήνω στην άκρη φόβους και φοβίες και δίνομαι, σου δίνομαι απόλυτα κι ολοκληρωτικά. Χωρίς επιφυλάξεις, χωρίς ενδοιασμούς. Και τι περίεργο, όσο περισσότερο είναι το δόσιμο, τόσο πιο πολλά αποθέματα μένουν για μένα. Όσο πιο σφιχτή είναι η αγκαλιά μας, τόσο περισσότερα κι αυτά που δίνω, κι αυτά που παίρνω, κι αυτά που μοιραζόμαστε.
Κοίτα να δεις που τελικά μπορώ να δίνομαι, μπορώ να αφήνομαι στα χέρια σου και να είμαι ευτυχισμένη. Μπορώ να σου χαρίζω όλα τα κομμάτια του εαυτού μου και πάλι να είμαι ολόκληρη και πιο ολοκληρωμένη από ποτέ.
Κοίτα να δεις που επιτέλους δε φοβάμαι. Γιατί μαζί σου έμαθα πως η αγάπη όταν δίνεται, πολλαπλασιάζεται, δε διαιρείται…
