Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Σου υποσχέθηκα να φύγω μα είμαι ακόμα εδώ.
Είναι που το μυαλό, η ψυχή και το κορμί είχαν μάθει να στέκονται μόνο σε ένα σημείο.
Στο μαζί.
Ειναι που δεν υπήρχε ποτέ καμία αμφιβολία για το “θέλω”.
Είναι που για μια φορά μόνο, το “θέλω” πήγαινε μαζί με το “μπορώ” και το μυαλό, μαζί με την καρδιά είχαν την τέλεια αρμονία.
Είναι που μια φορά, ο έρωτας, η αγάπη, το πάθος και ο πόθος γινόντουσαν ένα μέσα στο ίδιο φιλί.
Παίρνανε ζωή μέσα από την ίδια ανάσα.
Σου υποσχέθηκα να φύγω, αλλά να, είναι που η ψυχή μου αρνείται και το μυαλό υποτάσσεται..
Γιατί σε κάποια “μαζί”, υποτάσσονται όλα τα “πρέπει” κι όλες οι λογικές.
Γιατί κάποιους έρωτες, τους ζεις με όλες τις αισθήσεις.
Σου υποσχέθηκα να φύγω, μόνο που δεν ξέρω πώς είναι η ζωή μετά το “μαζί”.
Σου υποσχέθηκα να φύγω, μόνο που φεύγουν όσοι ήταν εγκλωβισμένοι.
Όσοι ήταν δέσμιοι κι αναζητούσαν την φυγή και την ελευθερία.
Όσοι ήταν δέσμιοι κι αναζητούσαν την φυγή και την ελευθερία.
Κι εγώ ήμουν ελεύθερα δεμένη στο “μαζί” και δεν έφυγα ακόμα..
Γιατί ξέρω πως φεύγοντας, δεν θα υπάρχει επιστροφή.
