Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής.
Άφησέ με να μείνω σε μια γωνιά της ευτυχίας σου,
άφησέ με.
Να μη φοβάμαι να υπερβάλω,
να μη φοβάμαι για το αν θα με συνεπάρει το παράπονο κι ο εγωισμός,
να μη φοβάμαι ότι θά‘σαι εσύ εκείνη που θα φύγει πρώτη,
να μη φοβάμαι τις νύχτες, εκείνο το πελώριο ερωτηματικό που σχηματίζεται στο ταβάνι.
Άφησέ με, έστω κι έτσι.
Εδώ, σε μια γωνιά της ευτυχίας σου.
Με τη δήθεν σιγουριά μου και τα δήθεν μεγάλα λόγια για συντροφιά.
Μη μου τα παίρνεις όλα..
«Εσύ είσαι ο κόσμος μου»,
«Δεν θέλω να σε χάσω»,
«Θα σ’αγαπάω για πάντα».
Άφησέ μου, αυτά μονάχα.
Μόνο αυτές τις λέξεις..
Μου αρέσουν πολύ αυτές οι λέξεις.
Ηρεμεί η ψυχή μου.
Χαμογελάω όταν ηρεμεί η ψυχή μου.
Σπάνια χαμογελάω..
Μην αφήσεις το φόβο να μας σβήσει.
Ντρέπομαι που το λέω αλλά με κάνει ευάλωτο ο φόβος.
Με κάνει ν’αναρωτιέμαι για κείνο το “Τι θα γινόταν αν..”
Ακόμη αναρωτιέμαι γαμώτο.
Άφησέ με.
Εγώ μας σκότωσα, εγώ μονάχος μου θα μας σώσω πάλι.
Αλλά κι αν δε μας σώσω διάολε, θα ξέρω πως το πάλεψα μέχρι τέλους.
Θα ξέρω πως το πάλεψα με όλο μου το “είναι”.
Θα ξέρω πως δεν άφησα γυμνά τα συναισθήματά μου,
γυμνά τα θέλω μου,
γυμνή την ψυχή μου.
Άφησέ με λοιπόν,
άφησέ με.
