Γράφει η Εύα Καρρά
Μην στέκεσαι άλλο στο τελευταίο σου λάθος.
Το έχεις ξεσκίσει, το έχεις αναλύσει, το έχεις πονέσει.
Δεν θα σου αποκαλύψει τίποτα παραπάνω.
Αν ήταν να διορθωθεί, θα είχε ήδη συμβεί.
Αν ήταν να σου πει κάτι άλλο, θα το είχες ακούσει.
Και κυρίως – αν ήταν να σε ορίσει, θα ήσουν ήδη φυλακισμένος σ’ αυτό.
Αλλά δεν είσαι.
Είσαι πιο ζωντανός από ποτέ.
Γιατί μέσα σου υπάρχει ένα σημείο που δεν λύγισε.
Που δεν τα παράτησε.
Που ξέρει, όσο κι αν προσπαθείς να το πνίξεις,
πως η επόμενη επιλογή σου είναι το μόνο που μετράει πια.
Όχι το λάθος σου.
Όχι εκείνο το “γιατί το άφησα να γίνει”.
Ούτε το “τι δεν είδα, τι δεν έκανα, τι δεν πρόλαβα”.
Η ελευθερία δεν έρχεται απ’ το πισωγύρισμα.
Έρχεται από τη στιγμή που στέκεσαι απέναντι από εσένα
και λες “τώρα ξέρω καλύτερα. Άρα θα διαλέξω καλύτερα.”
Το επόμενο βήμα είναι αυτό που σε σώζει.
Όχι η συγγνώμη.
Όχι η αυτοτιμωρία.
Όχι η εμμονή να τα διορθώσεις όλα.
Δεν χρειάζεται να λυτρωθείς από κάτι.
Χρειάζεται να πας παρακάτω.
Και να το κάνεις με εκείνη την οριακή ευγένεια απέναντι στον εαυτό σου:
“Έσπασα, αλλά υπάρχω. Και μπορώ να επιλέξω ξανά.”
Εκεί είναι η δύναμη σου.
Όχι στο πόσο καλά κουβάλησες τα ερείπια.
Αλλά στο πόσο γενναία επέλεξες να χτίσεις απ’ την αρχή.
Δεν είσαι αυτό που έσπασε.
Είσαι αυτό που θα διαλέξεις να χτίσεις μετά.
Η επόμενη σου επιλογή είναι η ευκαιρία να αλλάξεις τα πάντα.
