LoveLetters

Ξυρίσου. Οι γυναίκες δεν έχουν τρίχες. Κάνε κερί. Κάνε λέιζερ. Βγάλε τα φρύδια σου. Μην κάθεσαι έτσι. Σφιχτό το σταυροπόδι. Μέσα η κοιλιά. Δοκίμασε έναν κορσέ. Βάλε τακούνια. Πρέπει να…

Γράφει η Σπυριδούλα Γεωργοκίτσου. «Απαθανατίζω. Φυλακίζω στιγμές. Γραπώνω σε εικόνες το παρελθόν. Τα συλλέγω κι αναπολώ. » Αυτό θα μου πεις αν σε ρωτήσω γιατί βγάζεις φωτογραφίες. Το σκέφτηκες όμως…

Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη. Στη ζωή μου έμαθα ότι κάνω να το κάνω ολοκληρωμένο, για αυτό και όταν αγαπάω, αγαπάω απόλυτα, ολοκληρωτικά. Εσύ πάλι έμαθες απλά να χρησιμοποιείς τους ανθρώπους…

Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου. Ποιο είναι άραγε το συναίσθημα όταν βρίσκουμε τον άνθρωπο μας; Γνωρίζοντας πλέον ίσως να μπορώ να πω ότι οι μεγαλύτεροι έρωτες, αυτοί που δεν υπολόγισαν τίποτα,…

Γράφει η Ελεονόρα Κοκκίνη. Εθνική οδός, κάπου κοντά στην πιο ερωτική πόλη, οδηγάς βυθισμένος στις σκέψεις σου μέχρι που σου τραβάει την προσοχή μια μαύρη μουτζούρα που υπάρχει στη γέφυρα…

Γράφει η Μαρίνα Κρητικού. Κάθομαι στον καναπέ κουλουριασμένη σε μια γωνιά. Δίπλα μου ο σύντροφος της ζωής μου και πατέρας των παιδιών μου βλέπει μια ταινία και εγώ υποτίθεται παρακολουθώ.…

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν η Σελήνη. Άκουγε τα παράπονα των ερωτευμένων, τα ουρλιαχτά των λύκων, τους θρήνους των χαμένων ψυχών. Αιώνες λαχταρούσε να βρει τον Ήλιο. Άδικα πλασμένο…

“Ούτε που σαλεύει το νερό, ούτε μου μιλούν οι γλάροι, άργησες πολύ. Πες μου πως θα’ ρθεις, πριν να σβήσουνε οι φάροι.” Το ίδιο τραγούδι, η ίδια μελωδία, οι ίδιες…

Δυο χέρια στο λαιμό μου.. Κι όλα τα όμορφα δύστυχα μαραζώνουν μέσα μας. Ήθελα αλλά δεν ήξερα πόσο πολύ θα πονέσει. Με δυο χέρια την έσφιξα στην αγκαλιά μου τοσο…

«Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει» Οι πολυτραγουδισμένοι στίχοι από το Πόρτο Ρίκο που περνάει σαν μουσική δάδα από γενιά…