Γράφει η Κλεψύδρα
Είναι και αυτό φαίνεται επίπτωση και αποσκευή του χρόνου που περνά.
Μαθαίνεις κάπως άγαρμπα ότι ξεπερνάει κανείς μόνο ότι θέλει να ξεπεράσει.
Τον έρωτα που καιγόσουν και τον έκανες σημαία μια εδώ και μια εκεί, όταν χρειάστηκε τον ξέκανες. Απομυθοποίηση και έξω απ τη πόρτα.
Του βρήκες ένα ωραίο και διαμπερές διαμέρισμα και κλείδωσες τρεις φορές , χωρίς φαΐ, χωρίς νερό.
Τους φίλους που χάθηκαν μια στο τόσο αναζήτησες μάλλον με μια περιέργεια, παρά με ατόφιο ενδιαφέρον.
Είναι σαν να λες τις ίδιες στρατιωτικές ιστορίες.
Βαριέσαι και συ τον εαυτό σου.
Μόνο ο θάνατος στα χάλασε με αυτόν δύσκολα ξεμπλέκεις.
Προχωράμε βέβαια και η ιστορία πάει πάλι στην αρχή.
Ξεπερνάς όταν θες να ξεπεράσεις.
Προχωράς ελπίζοντας και φιλοσοφώντας.
Καθησυχάζεσαι ότι θα βρεις άλλους έρωτες και άλλους φίλους.
Να βλέπεις που παρέλειψα το θάνατο;
Τα δύσκολα και γω τα αποφεύγω.
Προχωράς άλλοτε με μια ιδέα ότι όλα τα ξεπέρασες και έρχεται η καρδία και στα ρημάζει.
Ύστερα θέλεις να σταθείς.
“Εδώ θα μείνω” λες .
“Εδώ πάγωσε για μένα ο πλανήτης.”
Και ενώ εσύ καλά τα λες η τροχιά σε κοροϊδεύει.
Ο ήλιος βγαίνει το πρωί, το βράδυ το φεγγάρι .
Είναι τρομερό όταν το μυαλό δε δέχεται. Η απόφαση όμως πάντα σεβαστή.
Για τους άλλους, κάποιοι προχωράνε ελπίζοντας και άλλοι σταματούν να περάσει πρώτα η μπόρα.
Όμως αν με ρωτάς, ξεπλένεσαι γρηγορότερα όταν τρέχει το νερό, όταν είναι στάσιμο πάντα κάτι μένει .
Εξάλλου, καλύτερα αγριολούλουδο που φυτρώνει όπου θέλει!
O κισσός είναι τρομακτικός γιατί όπου κολλάει πεθαίνει.
