Γράφει η Μαρία Κοψίδα
Μην προσπαθείς άδικα να μ’ αγαπήσεις..
Δεν θα τα καταφέρεις, και αν τα καταφέρεις και αντέξεις την αγάπη αυτή καθ’ αυτή δεν θα μ’ αγαπήσεις όπως έχω ανάγκη.
Θα μπορέσεις;
Όταν θα μπερδεύομαι και δεν θα ξέρω τι μονοπάτι να διαλέξω,
Όταν θα ψάχνω μια ηλιαχτίδα το μυαλό μου και το σούρουπο στην ψυχή μου,
Θα είσαι εκεί να μ’ αγαπάς;
Όταν τα κομμάτια μου θα είναι διασκορπισμένα, το χαμόγελό μου διακεκομμένο και το βλέμμα μου άδειο,
θα μπορείς να μ’ αγαπάς;
Όταν θα σε θέλω μα θα σε διώχνω, όταν θα σε χρειάζομαι αλλά δεν θα σε ζητάω, όταν θα σε φωνάζω μα δεν θα θέλω να μ’ ακούς, θα έχεις δύναμη να μ’ αγαπάς;
Όταν το φιλί μου θα είναι στεγνό, όταν τα χέρια μου θα είναι σφιχτά, όταν το προσωπό μου κοιτάζει χαμηλά,
θα μπορείς και τότε να μ’ αγαπάς;
Όταν τα μάτια μου κρύβουν ενοχή, τα χείλη μου σιωπή και το μυαλό μου σκεπάζει τ’ άδικο, θα μπορείς, θα αντέχεις και τότε να μ’ αγαπάς;
Όταν θα παλεύω με το κακό μου, θα πονάω τον εαυτό μου, θα μισώ το άλλο εγώ μου, θα μπορείς να μ’ αγαπάς ακόμα;
Μα και αν σε προδώσω; Θα μ’ αγαπάς;
Αν σ’ αδικήσω;
Αν σε λησμονήσω, αν σε περιφρονήσω, αν σε πουλήσω κι αν σε μισήσω;
Θα υπάρχει μέσα σου δύναμη να μ’ αγαπάς;
Μα και αν ακόμα εγώ δεν αγαπώ τον εαυτό μου, εσύ θα μ’ αγαπάς;
Τότε που θα έχω ανάγκη να μ’ αγαπήσεις πιο πολύ απο ποτέ, θα μπορείς;
Θα αντέχεις;
Ξέρω ότι δεν θα μου δώσεις ποτέ την αγάπη που έχω ανάγκη.
Όμως δεν σε κατηγορώ γι’ αυτό, γιατί είναι δύσκολο και θέλει πείσμα και θάρρος…
