Γράφει η Πράξια Αρέστη
Μην περάσεις τη ζωή σου περιμένοντας ανθρώπους να σε καταλάβουν και να σε νιώσουν.
Μην περάσεις τη ζωή σου περιμένοντας ανθρώπους να σε αγαπήσουν.
Μην περάσεις τη ζωή σου περιμένοντας να ταιριάξεις με ανθρώπους που δε σε βλέπουν ως άνθρωπο.
Μην περάσεις τη ζωή σου υπομένοντας συμπεριφορές και ψυχολογικούς πολέμους που δεν άξιζες ποτέ.
Τις ευκαιρίες να τις δίνεις με το σταγονόμετρο και όχι με τη σέσουλα.
Γιατί ξέρεις κάτι; Η ζωή περνάει τόσο γρήγορα που θα ανοίξεις μια μέρα τα μάτια και θα καταλάβεις ότι ζητούσες τα αυτονόητα και σε έκαναν να νιώθεις ένοχη γι’ αυτό και δεν στα έδωσαν και ποτέ.
Κάνε ό,τι κάνουν και οι άλλοι χωρίς εσένα, πίσω από σένα. Ζήσε τη ζωή σου χωρίς τύψεις και χωρίς να περιμένεις κανέναν να αλλάξει ή να έρθει. Μη συζητάς συνεχώς τα αυτονόητα, χαραμίζεις πολύτιμη ενέργεια που θα μπορούσες να κρατήσεις για τους σωστούς ανθρώπους.
Μην κλείνεις τα μάτια σε αυτά που σε πονούν και μην δικαιολογείς συνεχώς αυτούς που σε πονούν. Πες αυτά που νιώθεις μια φορά, δύο φορές, τρεις φορές και αν δεν ακούει κανείς, προχώρα. Το να μιλάς σε τοίχους δε θα αλλάξει τίποτα.
Να περάσεις τη ζωή σου με αυτούς που δηλώνουν δυνατά την παρουσία τους. Με αυτούς που τολμούν να δίνουν συναίσθημα. Που νοιάζονται. Που σκέφτονται δύο τρεις φορές να σε πληγώσουν πάνω σε ένα καβγά. Που δεν σε δηλητηρίαζουν κάθε λίγο με τα λόγια τους για να σε έχουν δεδομένη δίπλα τους να αργοπεθαίνεις.
Μην περάσεις τη ζωή σου να είσαι δεδομένη. Να πηγαίνεις εκεί που σε θέλουν και σε διεκδικούν. Εκεί που λένε σύγνωμη, που δε σε εγκαταλείπουν, που δεν σε κατηγορούν για τις δικές τους κακουχίες αλλά σε θεωρούν ευλογία στη ζωή τους.
Μην περάσεις τη ζωή σου να θέλεις κάποιον που σε κάνει να βγάζεις συνεχώς έναν κακό εαυτό, ένα τέρας που ούτε εσύ η ίδια δεν αναγνωρίζεις.
Mην περάσεις τη ζωή σου μόνη μέσα στο μυαλό σου να νιώθεις συνεχώς ότι δε σε θέλουν κι ότι δε σε ποθούν ως γυναίκα. Να διερωτάσαι συνεχώς γιατί δε σε θέλουν. Που φταίς και τι κάνεις λάθος.
Ο έρωτας θέλει ανθρώπους που τα δίνουν όλα, άνευ συνθηκών και όρων.
Μην περάσεις τη ζωή σου περιμένοντας τον έρωτα που δεν μπορούν να σου δώσουν. Βγες από τους ηθικούς φράκτες σου και τους φόβους σου και ρίσκαρε να ζήσεις και να νιώσεις.
Mην περάσεις το χρόνο σου χωρίς να δίνεις και να αισθάνεσαι, σε ανούσιες νύχτες με καπνό και μπόχα, έξω από το σώμα σου.
Μην περάσεις το χρόνο σου, να λες άλλα και να νιώθεις άλλα, να κάνεις άλλα και να εννοείς άλλα. Να μην είσαι ο εαυτός σου και να δειλιάζεις μπροστά σε κάθε νέα εμπειρία και μπροστά στα αισθήματά σου.
Μην περάσεις τη ζωή σου χωρίς να τη ζεις, γιατί άλλη ζωή δεν έχεις. Η ζωή είναι τώρα. Ούτε χτες, ούτε αύριο. Είτε εγκλωβιστείς στο χτες είτε στο μέλλον και σε αυτά που ελπίζεις μια μέρα να γίνουν, είσαι πάλι εγκλωβισμένος μακριά από το τώρα και δεν ζεις.
