Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Δεν έρχονται όλοι οι άνθρωποι με τυμπανοκρουσίες στην ζωή μας. Δεν μπαίνουν με μεγάλα λόγια, υποσχέσεις και προσδοκίες.
Κάποιοι άνθρωποι έρχονται αθόρυβα, στην πιο ανύποπτη στιγμή. Στην ουρά για να πληρώσεις στο super market, εκεί που παίρνεις τον καφέ σου ή από ένα τυπικό e-mail δουλειάς.
Αφορμές ασύμαντες κι εσύ κομπάρσος στο έργο που έχει στήσει η ζωή με σκηνοθέτη τον έρωτα και παραγωγό το πάθος!
Κι οι τυχαίες συναντήσεις παύουν να είναι τυχαίες. Γίνονται προγραμματισμένα είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα. Ένας άγνωστος που ξαφνικά του ανοίγεις την ψυχή σου. Του φωτίζεις τα σκοτάδια σου. Του δίνεις πρόσβαση εκεί που δεν επέτρεψες ποτέ μέχρι τώρα να αγγίξει κανείς.
Μιλάς, χαμογελάς, ξαναμιλάς, κλαίς, αφήνεσαι.
Ένας άγνωστος γίνεται κομμάτι της καθημερινότητάς σου. Νιώθεις πράγματα που δεν ήξερες πως είναι εκεί.
Καταλήγεις να αγαπάς έναν άγνωστο χωρίς ταμπέλες. Χωρίς να μπορείς να μπορείς να καθορίσεις ακριβώς τι αγάπη είναι αυτή -ερωτική, φιλική, αδερφική. Γιατί είναι όλα αυτά μαζί.
Καταλήγεις ο άνθρωπος αυτός να γίνεται η “καλημέρα” σου, η “καληνύχτα” σου και όλες οι ενδοιάμεσα στιγμές.
Μην σπαταλάς το χρόνο σου να φορέσεις ταμπέλα σ’αυτό που νιώθεις. Σημασία δεν έχει πώς λέγεται, αλλά ότι το νιώθεις. Σημασία έχει ο άνθρωπος που κρατάς στα χέρια σου και πριν λίγο καιρό, ήταν ένας άγνωστος ανάμεσα στους πολλούς. Σημασία έχει ο άνθρωπός σου.
