Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Σε βλέπουν άνθρωποι γύρω σου και νομίζουν ότι είσαι δυνατός και σκληρός επειδή αντέχεις τις δοκιμασίες που σου εμφανίζει η μοίρα και προχωράς στη ζωή σα να μη τρέχει τίποτα. Σα να μη σε έχει αγγίξει καμιά στενοχώρια.
Πολλές φορές σε κατακρίνουν και σε θεωρούν αναίσθητο όταν βλέπουν ότι δε παίρνεις τη ζωή στα σοβαρά και όλα τα αντιμετωπίζεις με χιούμορ.
Όπως το είπα όμως. Νομίζουν, βλέπουν, φαντάζονται! Δε σημαίνει ότι ισχύει κιόλας.
Ποτέ, δεν ήρθε κανένας να σε ρωτήσει τι έχεις περάσει για να φτάσεις ως εδώ. Για να γίνεις αυτό που είσαι και όχι αυτό που βλέπουν. Δεν ήρθε κανένας να σε ρωτήσει αν κοιμάσαι καλά τα βράδια, ούτε αν τους δείχνεις αυτό που θέλεις και κρατάς τα δάκρυά σου για σένα. Δεν ήρθε κανένας να σε ρωτήσει σε τι λακκούβες με λάσπες πάτησες και βγήκες καθαρός. Σε τι ωκεανούς κολύμπησες και όταν ζήτησες ένα χέρι να σε τραβήξει να σωθείς σου έδωσε μια σπρωξιά να πας στον πάτο αλλά εσύ εκεί, δε τα παράτησες ποτέ και ξαναβγήκες στην επιφάνεια.
Δεν ήρθε κανένας να σε ρωτήσει σε τι βουνά ανέβηκες μόνος. Έσφιξες τα δόντια, έκανες γροθιά τη χούφτα σου και πάλεψες να φτάσεις στην κορυφή κι ας μη τα κατάφερες.
Για σένα τίποτα δεν ήταν στρωμένο και τακτοποιημένο από άλλους που τα βρήκαν έτοιμα στα μέτρα τους και το μόνο που είχαν να κάνουν ήταν να τα αξιοποιήσουν.
Δε μπορεί κανένας να σε καταλάβει από τη στιγμή που δεν έζησε ότι εσύ και κανένας δεν είναι εσύ γι αυτό συνέχισε να χειρίζεσαι τη ζωή όπως ξέρεις και άσε τους άλλους να λένε.
Μέχρι εκεί που τους κόβει έμαθαν να μιλάνε.
