Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Και να ‘μαι έδω στη στροφή της δεκαετίας να πιάνω πάλι τα ηλεκτρονικά παραθυράκια του κόσμου μου.
Αυτή τη φορά έρχομαι για να σου ευχηθώ να έχεις μια πραγματικά Καλή Χρονιά στα μέτρα που ο πραγματικός εαυτός σου ορίζει το καλό του.
Και για να σε αποχαιρετήσω παράλληλα!
Ναι και πίστεψε με νιώθω μια κρυφή χαρά που τολμώ να κάνω κάτι τέτοιο.
Χαρά που τα κατάφερα, ξεκόλλησα το μυαλό μου από σένα, σε εκθρόνισα και τώρα πάνω στην αλλαγή του χρόνου θα σε βάλω στο κουτάκι με τις πλέον μακροχρόνιες μαθητείες – εμπειρίες μου.
Μαζί σου έμαθα τι γυναίκα είμαι. Όλο αυτό το περίεργο συνοθύλευμα που άλλους τρομάζει άλλους γοητεύει κι εσύ το έβλεπες σαν βιβλίο ανοιχτό με μια σου ματιά ευθεία μέσα στα μάτια μου!
Μαζί σου έμαθα πως θέλω να με διεκδικούν, και τι περιμένω από έναν άνδρα για να σταθεί άξια δίπλα μου.
Σε έβαλα στου ιδανικού το όριο, σε φύλαξα χρόνια εκεί. Σε πότισα ονείρου προσμονή, λέξεις, επιστολές.
Μου έδωσες ο,τι περίσσεψε όλο αυτόν τον καιρό κι οπότε μπορούσες.
Κατάφερνα στο μυαλό μου να σε δικαιολογώ πάντα, βλέπεις αντιλαμβανόμουν το χρέος που σε ορίζει σαν ύπαρξη. Σε θαύμαζα, σε είχα τόσο ψηλά! Ψηλότερα κανείς!
Κι ήρθε μια εποχή λίγο νωρίτερα, πολύ άτσαλη για μένα, βάρβαρη, που η ψυχή μου ένιωσα ότι σφαδάζεται, ότι κινδυνεύω από κάποιον αόρατο σχεδόν εχθρό με αυτοαφανισμό. Σου ζήτησα ταπεινά, όπως πάντα, να μην με αφήσεις να είσαι έστω κάπως γύρω μου, να νιώθω κάτι από τη δύναμη που στέκεσαι. Έγινες εκκωφαντικά απών τόσο που σάστισα αρχικά. Μέσα σ’ όλο αυτό το κακό που προσπαθούσα να διαχειριστώ την έκταση κι ένταση του εσύ αποφάσισες να λάμψεις δια της απουσίας σου.
Σ ευχαριστώ ειλικρινά γι αυτό το έκανες όλο πιο εύκολο…
Μου έδειξες ότι πάντα μόνη ήμουν σ’ αυτό το παραμυθάκι που το είχα στήσει σαν έμπνευση για να νιώθω, να θυμάμαι την καλά κρυμμένη θηλυκή πλευρά μου, να γράφω…
Κι εξαφανίστηκα πλέον εγώ από σενα. Συνειδητά, όχι από αντίδραση.
Έκοψα κάθε γέφυρα, διέγραψα κάθε σύνδεση μεταξύ μας.
Και πλέον ανακουφισμένη αναπνέω ξανά και χωρίς να σε περιμένω κάπως κάπου να φανείς.
Γιατί δυστυχώς επιβεβαίωνομαι ότι μόνη τάιζα όλο αυτό το αλλόκοτα δικό μας.
Παίρνω λοιπόν τον λαβωμένο μου εαυτό, σου χαρίζω ένα χαμόγελο να το χεις ως τελευταία εικόνα μου, σου βάζω ένα τεράστιο μεγαλοπρεπές Χ έτσι όπως ταιριάζει στο δικό μου πολύ κι αποχωρώ από αυτή την σκηνή που μόνο παρασκήνιο είχε…
Σ’ ευχαριστώ πολύ για την ιδανική ψευδαίσθηση όμως κάποια στιγμή πρέπει να ζήσουμε την ιδανική ζωή δε νομίζεις;
Ε λοιπόν σ’ αυτή τη δική μου εσύ δεν περιλαμβάνεσαι.
Στροφή δεκαετίας και το καλό ξεκαθάρισμα έχει ξεκινήσει από εσένα!
Αντίο δήθεν ιδανικέ μου.
Η Ζωή δεν αντέχει άλλο το “περίμενε και θα δείξει.”
Ξημέρωσε και έδειξε!
