Γράφει η Λία Ευαγγελίδου
Όταν θα φτάσεις σε σημείο να θεωρήσεις έναν άνθρωπο, ή μια κατάσταση ως δεδομένο, μάλλον ήρθε η ώρα να μείνεις με τα πιο δεδομένα τρία σου. Κι όμως έτσι είναι. Όλα θέλουν δουλειά, ό,τι αφήνεις θα έρθει η στιγμή που θα σε αφήσει. Τα αυτονόητα δεν εννοούνται πάντα. Η γλυκειά κουβέντα,η αγκαλιά,το χάδι,το φιλί… Ακόμα και η λέξη σε αγαπώ. Δεν εννοείται τίποτα, αν δεν το δείξεις, αν δεν το πεις.
Ακόμα και στα ζόρια σου, να μην ξεχνάς τον άνθρωπο σου. Τον άνθρωπο που στέκεται δίπλα σου, σε στηρίζει, σε φροντίζει, σε αγαπάει. Ναι, έχει κι αυτός ανάγκη, ίσως να είσαι η δική του δύναμη. Το έχεις σκεφτεί; Ίσως να έχει κι αυτός τις δικές του δυσκολίες και μέσα από σένα, από αυτές τις μικρές πράξεις, να παίρνει κουράγιο. Να νιώθει ότι δεν είναι μόνος. Ότι κάποιος τον σκέφτεται. Ότι κάποιος τον νοιάζεται. Ότι κάποιος τον αγαπάει.
Μην αμελείς τον άνθρωπό σου, γιατί κάποια στιγμή θα τον χάσεις. Κι όχι επειδή δεν σε αγαπάει ή έπαψε να νιώθει, αλλά επειδή τον έκανες να νιώθει μόνος. Και είναι χειρότερη αυτή η μοναξιά, από το να είσαι πραγματικά μόνος.
Γι’ αυτό σου λέω, ξύπνα! Μην θεωρείς τον άνθρωπό σου δεδομένο. Κάποια στιγμή θα κουραστεί και θα φύγει. Γιατί το να είσαι με κάποιον που σε ξεχνάει, σε αμελεί και σε κάνει να αισθάνεσαι μόνος δεν παλεύεται και πονάει.
Γι’ αυτό… Το νου σου!!!
