Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Είναι ένας άνθρωπος απλός, σαν ερειπωμένο σπίτι. Χρόνια κλειστός, έγινε έτσι από τα πολλά που άφησε να του ξεφορτωθούν, από αυτά που άνοιξε και του πήραν. Διάφορα φύλα και φυλές. Γιατί κάποτε ήταν πανηγύρι. Σημείο συνάντησης με αυτόν τον καλύτερο οικοδεσπότη. Κιμπάρη και κουβαλητή. Να τρέχει για όλους, να προλαβαίνει ανάγκες.
Ένα καιρό όμως μπούκωσε, αγρίεψε, θύμωσε κι εγκατέλειψε τα μέσα του να ερημώσουν. Έτσι ένιωσε ότι προστατεύεται, ότι δεν έχει ανάγκη κανένα. Δεν έχει τίποτε πια να του κλέψουν. Δεν έχει άλλους Ιούδες να μετρήσει. Άλλους “συμμαθητές” να τον αρνηθούν δεκάδες στην τρίτη φορές! Κι η καρδιά παροπλίστηκε, κλείδωσε και το κλειδί πετάχτηκε στη λήθη. Κάπου που ούτε εκείνος γνωρίζει.
Είναι ένας άνθρωπος κλειστός. Χωρίς γένος και φύλο ταυτότητας. Δεν την έχει ανάγκη ούτε αυτή σ’ αυτό τον κόσμο που έμαθε καλά πως ότι δηλώσεις είσαι. Δεν το νοιάζουν οι τίτλοι. Δεν επιδεικνύει ταυτότητα. Είναι ένας άνθρωπος κλειστός σαν ερειπωμένο σπίτι, που μέσα του αντιλαλούν τα αστεία που κάνει στους άλλους. Ηχώ σε τοίχους πονεμένους από καρφιά στην απουσία και κάδρα αναμνηστικά ξεκρεμασμένα από μια ζωή που πέρασε σαν καρέ παλιάς Ελληνικής ταινίας. Ένας άνθρωπος κλειστός σαν ερειπωμένο σπίτι, που πονάει σχεδόν μόνιμα, που βαδίζει σχεδόν κουτσαίνοντας από της ζωής τα τροχαία, που κάθε του κίνηση κάθε του στροφή ή και αποστροφή ζητά απλώς αγάπη!
Είναι ένας άνθρωπος κλειστός, έγινε πατέρας παιδιού που δεν γέννησε, που ανάθρεψε κι άντρεψε για να μπορέσει να ξορκίσει την ερημιά του. Είναι ένας άνθρωπος κλειστός, που προσπάθησε να γίνει σύντροφος για να πιστέψει πάλι στην αγάπη, για να σταματήσει να βλέπει κρυμμένα μηνύματα πίσω από αθώα μάτια κι αγνά αισθήματα.
Ειναι ένας άνθρωπος κλειστός σαν ερειπωμένο σπίτι. Μήπως δικό μου σπίτι κι ερημιά;
