Και τώρα τι θέλεις να σου πω, ότι μετάνιωσα;
Θες να σου πω πως λυπάμαι που σε γνώρισα και θα προτιμούσα να μην σε είχα γνωρίσει;
Όχι αγάπη μου.
Την αλήθεια θα σου πω κι απόψε.
Δεν υπήρξε μεγαλύτερη ευτυχία από το να σε έχω γνωρίσει.
Ήσουν το καλύτερο “σχολείο” που θα μπορούσα να φοιτήσω.
Μου έμαθες πως οι άνθρωποι μπορούν να σε κοιτάνε στα μάτια, να σου λένε σ’αγαπώ και την ίδια στιγμή να πληκτρολογούν “κι εγώ σε θέλω μωράκι μου”.
Μου έμαθες πως οι άνθρωποι μπορούν να σε κάνουν να νιώσεις υπεύθυνος για τα εγκλήματά τους, μόνο και μόνο γιατί ξέρουν τόσο καλά πώς διαπράτεται ένα έγκλημα.
Μου έμαθες την αξία του ψέματος μέσα στο φωτοστέφανο της αλήθειας.
Μου έμαθες πώς είναι να διδάσκεις ηθική βουτηγμένος στην ανηθικότητα.
Μου έμαθες πως δεν αρκεί να αγαπάς για δυο.
Και τώρα που μου τα έμαθες όλα αυτά, είναι η ώρα να αποφοιτήσω από το σχολείο σου αγάπη μου.
Τώρα ξέρω να πουλήσω το παραμύθι που μου έμαθες.
Τώρα ξέρω να λέω κούφια σ’αγαπώ και σε θέλω με ημερομηνία λήξης.
Τώρα ξέρω πως εκεί που ακούω για μεγάλες αλήθειες κι ανθρώπους που μισούν το ψέμα, εκεί θα ακούσω τα πιο αληθοφανή ψέματα.
Τώρα ξέρω, πως ήσουν απλά μια φόλα που έπρεπε να καταπιώ για να μάθω να επιβιώνω.
Και τώρα, θα σου πω κάτι να θυμάσαι από εμένα.
Ήταν πολύ εύκολο να σε παρατήσω, ήταν το πιο απλό.
Το δύσκολο ήταν να μείνω και να σου μάθω τι θα πει αγάπη, αφοσίωση, καύλα, επιθυμία, έρωτας και τώρα, φεύγοντας αγάπη μου, σου μαθαίνω τι θα πει αξιοπρέπεια.
Ώρα σου καλή, αγάπη μου.. ήσουν το μάθημα που δεν θα χρειαστεί να ξαναπεράσω ποτέ.
Ήμουν το μάθημα που δεν πέρασες ποτέ.
