Γράφει η Μαρίνα Κρητικού.
“Ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα” ή έτσι τουλάχιστον συνηθίζεται να λέγεται. Είναι όμως έτσι ή είναι απλά ένας μύθος που συνεχίζεται να αναπαράγεται; Υπάρχουν και οι έρωτες που αντέχουν στον χρόνο ή πια στις μέρες μας είναι ουτοπία; Το μόνο σίγουρο είναι ότι στη ζωή τίποτε δεν είναι άσπρο-μαύρο και συνεπώς δεν πρέπει να είμαστε απόλυτοι και να προκαταβάλουμε την πορεία ενός γάμου ή μιας μακροχρόνιας σχέσης.
Δυστυχώς οι συνθήκες της σημερινής εποχής κάνουν ακόμα πιο δύσκολες τις συντροφικές σχέσεις. Οι απαιτήσεις στον επαγγελματικό τομέα, οι γρήγοροι ρυθμοί της καθημερινότητας, ο χρόνος που καταναλώνεται εκτός σπιτιού για να φτάσουμε από το ένα σημείο στο άλλο, είναι παράγοντες που όχι μόνο δεν ευνοούν την σχέση του ζευγαριού, αλλά πολλές φορές την υπονομεύουν κιόλας.
Επιπλέον, η ρουτίνα της καθημερινότητας όπου σαν καλοκουρδισμένο ρομποτάκι επαναλαμβάνεις την κάθε μέρα σαν να μην διαφέρει από την προηγούμενη, ενώ παράλληλα προσπαθείς να καλύψεις τις οικογενειακές ανάγκες, τις ανάγκες των παιδιών και του σπιτιού σου σε κάνουν να στερεύεις όλο και περισσότερο από ενέργεια, μη ξέροντας πού θα μπορούσες να βρεις άλλα αποθέματα.
Αντικειμενικά, οι παραπάνω σειρές ίσως είναι καθημερινότητα πολλών ανθρώπων. Τι κάνει όμως κάποιους έρωτες να αντέχουν και να μην αναλώνονται στον χρόνο; Τι διαφορετικό έχουν αυτά τα ζευγάρια που κρατάει την φλόγα άσβεστη και συνεχίζουν μετά από αρκετά χρόνια σχέσης να βρίσκουν ενδιαφέρον τον/την σύντροφο τους και να περνάνε καλά;
Το “μυστικό” βρίσκεται στη σύνδεση! Όσο πιο κοντά συναισθηματικά νιώθουν, όσο πιο πολλά μοιράζονται και όσο συνεχίζουν να ενθουσιάζονται ο ένας με τον άλλον, τόσο ο έρωτας τους θα αντέχει στον χρόνο.
Αυτά τα ζευγάρια έχουν μάθει να αγαπούν βαθιά και να αποδέχονται ο ένας τον άλλον άνευ όρων. Αποδέχονται την μοναδικότητα του ανθρώπου που έχουν απέναντι τους, χωρίς να συμφωνούν σε όλα. Έχουν μάθει να αγαπούν χωρίς προϋποθέσεις και αυτή είναι μια αγάπη που αντέχει και τις δοκιμασίες και τον χρόνο. Αγαπώ χωρίς προϋποθέσεις σημαίνει ότι σε αγαπώ γι’ αυτό που είσαι, όχι γι’ αυτό που θα ήθελα να είσαι.
Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι για να φτάσουν σε αυτό το σημείο, έχουν μάθει να αγαπούν και να αποδέχονται τον εαυτό τους άνευ όρων. Μόνο αν το καταφέρουμε αυτό για τον εαυτό μας μπορούμε να το κάνουμε και για τον σύντροφο μας.
Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι τις στιγμές που περνάνε να τις ζουν, να είναι εκεί στο εδώ και τώρα χωρίς δεύτερες και τρίτες σκέψεις. Αυτό που τους ενοχλεί, τους θυμώνει το λένε χωρίς ενδοιασμούς στον/στην σύντροφο τους, καθώς ξέρουν ότι τα λόγια αυτά τα ακολουθεί η ειλικρίνεια και όχι η καχυποψία.
Έτσι χτίζεται μια σχέση και ένας έρωτας που θα αντέξει στον χρόνο και θα βασίζεται σε γερά θεμέλια. Δεν είναι ουτοπία ούτε εγωισμός να το ζητάμε αυτό από μία σχέση. Το μυστικό είναι όμως να το έχουμε δουλέψει πρώτα με τον εαυτό μας!
LoveLetters
