Γράφει ο Ανώνυμος
Όχι ρε μαλάκα…
Δεν βγαίνουν άλλες λέξεις από το μυαλό μου… Παίζει σε repeat…
Όχι τόση αχαριστία σ’ αυτόν τον μπουρδελόκοσμο! Όχι τόσο ψέμα! Όχι τόση πουστιά!
Τι σκατά, είμαστε πέντε-δέκα μαλάκες που απλά βρίσκουν και πατάνε;
Ρε, γίνετε άνθρωποι! Μη ξεφτιλίζεστε στα μάτια αυτών των ελάχιστων αντρών ή γυναικών που φοράνε παντελόνια!
Γαμάτε το ανθρώπινο είδος ρε…
Τι σκατά, μόνος το ζω όλο αυτό;
Όλη αυτή την αγανάκτηση που πλέον δε χωράει μέσα μου, ξεχειλίζει…
Όλα αυτά τα νεύρα, όλη την γαμημένη πίεση που φορτώνομαι… Για ποιον, γαμώτο;
ΝΙΩΣΤΕ ΡΕ…
ΝΙΩΣΤΕ…
Να λέτε ένα «ευχαριστώ» ή κανένα «συγγνώμη» πού και πού!
Κι όταν δε σας παίρνει ούτε αυτό, να γυρνάτε πλάτη και να εξαφανίζεστε σκυφτοί…
…και ίσως κάποτε καταφέρετε να βγείτε σ’ αυτόν τον γαμημένο κόσμο ξανά…
…κι αν μαζευτείτε πολλοί, ίσως αλλάξουν νόημα οι λέξεις «άνθρωπος», «ντροπή» και «αισθήματα»…
Γαμώ!
