Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Πολλές φορές ξεκινάω με το να αναρωτιέμαι τι είναι ο έρωτας τελικά. Είναι ένα συναίσθημα ή ο συνδυασμός πολλών μαζί; Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω όμως είναι το πόσοι άνθρωποι προδίδουν ο ένας τον άλλον και κατ’ επέκταση τον ίδιο τον έρωτα.
Άνθρωποι που τους αγαπάς, που είναι τα πάντα για εσένα, τους δίνεις όλο σου το είναι, την ψυχή, την καρδιά, την εκτίμηση, την εμπιστοσύνη και το σεβασμό σου. Κι όμως κάτι δεν τους φτάνει, θέλουν κάτι παραπάνω. Η χειρότερη εκδοχή είναι να μην του κάνεις εσύ.
Μα δεν το πιστεύω πως εσύ, είσαι ποτέ το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι αυτοί και η ανάγκη τους για επιβεβαίωση. Αλλά γιατί να το κάνω; Γιατί μετά να σε κοιτάζουν στα μάτια κλαίγοντας και να σου λένε πόσο πολύ σε αγαπάνε; Όταν φιλούσαν εκείνη, την άλλη, δεν σε αγαπούσαν; Δεν σε σκεφτόντουσαν; Σε είχαν ξεχάσει; Και τώρα τι; Κατάλαβαν το λάθος τους ή απλώς δεν θέλουν να χάσουν το σίγουρο; Γιατί οι άνθρωποι να μην είμαστε ξεκάθαροι; Λόγια απλά, με ευθύτητα.
Σε θέλω, δεν σε θέλω, είμαι ερωτευμένος, δεν είμαι ερωτευμένος, ερωτεύτηκα κάποιον άλλον, θέλω κάποια άλλη, θέλω να χωρίσουμε. Τόσο απλά λόγια, που πονάνε μα δείχνουν σεβασμό, είναι βουτηγμένα στην εκτίμηση. Γιατί το να θέλω κάποιον άλλον, δεν σημαίνει πως δεν εκτιμώ αυτό που έχω πλάι μου, δεν σημαίνει πώς τον υποβιβάζω.
Ίσα-ίσα το ξεκαθαρίζω πως νιώθω πριν ακόμη προχωρήσω. Όμως όχι, οι άνθρωποι δεν έχουμε μάθει έτσι. Πάμε παρακάτω, ξεκινάμε μία νέα ιστορία για όσο πάει και όσο μπορούμε να παίζουμε με δυο ζωές. Ποιος το διάβολο έχει δώσει αυτό το δικαίωμα σε ανθρώπους θα παίζουν με τις καρδιές άλλων; Ποιος τους έχει δώσει το δικαίωμα να πληγώνουν; Και να κάνουν αυτές τις ψυχές να μην μπορούν να εμπιστευτούν κανέναν άλλον ξανά; Γιατί;
Με θυμό ρωτάω. Γιατί; Έτσι λοιπόν έχουμε φτάσει να γίνουμε μία γενιά που δεν ξέρει τι θα πει αγάπη. Που νομίζει πως ο έρωτας πονάει και πως ότι τι αξίζει είναι δύσκολο. Όχι ο έρωτας δεν πονάει, ό,τι δεν αξίζει είναι δύσκολο και όσοι μας πληγώνουν πρέπει απλώς να τους δείχνουμε την πόρτα εξόδου της ζωής μας. Λυπάμαι έρωτα που είμαστε τόσο ανάξιοι σου.
Όταν ο Ρωμαίος πέθαινε για την Ιουλιέτα δεν είχε κατά νου πως κάποτε ο έρωτας να πεθάνει στα χέρια των ανάξιων.
