Γράφει ο Nickolas M.
Δεν ξέρω πόσους έρωτες έχεις ζήσει. Πως έχουν αρχίσει, πως τους έχεις ζήσει, και κυρίως πως έζησες το τέλος τους.. Μπορεί να ήσουν διπλωμάτισσα, να κράτησες επίπεδο ή ακόμα και να καταφέρατε να μείνετε και φίλοι.
Μπράβο σου δε λέω, αλλά εγώ θα σου πω για τον δικό μου τον έρωτα και τι συμβαίνει όταν τελειώνει. Γιατί εμένα μου τελειώνει άσχημα. Πολύ άσχημα. Αφήνει πίσω του καμένη γη, συντρίμμια και στάχτες.
Δεν έχει πολιτισμό και τέτοια δεύτερα πράγματα. Εγώ το ζω μέχρι το μεδούλι από την αρχή ως το τέλος του. Κι έτσι μεγαλειώδη όπως τον ζω, με τέτοιο τρόπο τον αποχαιρετώ. Όπως του αξίζει. Με έκρηξη. Με ισοπέδωση. Με φωτιά και συγχρόνως κατακλυσμό.
Να μη μείνει τίποτε όρθιο μετά. Δεν έχει και νόημα άλλωστε. Όταν κάτι τόσο μεγάλο τελειώσει, του αξίζει κι ένα μεγάλο τέλος. Να κάνει θόρυβο. Να μείνει αξέχαστο. Ο ίδιος έρωτας ας ξεχαστεί δε με νοιάζει. Το τέλος του όμως θα τον θυμούνται όλοι.
