Γράφει η Ματίνα Νικάκη
Όσο πιο δυνατή τη βλέπεις, τόσο πιο πολύ χρειάζεται να είναι το κοριτσάκι σου
Τώρα πια δεν παραπονιέμαι για τις δυσκολίες που αντιμετώπισα. Καταλαβαίνω ότι έπαιξαν το ρόλο τους στο να γίνω αυτό που σήμερα είμαι. Και πίστεψέ με πως δε μοιρολατρω, όντως πέρασα δύσκολα.
Είμαι γυναίκα όμως φίλε μου και οι πλάτες μου είναι μικρές και τα χέρια μου λεπτά. Και λυγίζω. Σαν αντίβαρο όμως κουβαλάω μια ψυχή σα βουνό μεγάλη και μία καρδιά σας λιοντάρι δυνατή.
Μ’ αυτά τα όπλα πορεύτηκα. Κι ήρθε η κοινωνία και μας βάφτισε γυναίκες δυνατές, περήφανες και αξίες.
Γιατί όμως;
Για να μας αντιμετωπίζουν σαν να έχουμε αντοχές από ατσάλι και υπομονες αστείρευτες. Για να εξαντλούν την αυστηρή τους κριτική στις ψυχές μας και τις εκδικητικές τους συμπεριφορές, από την κακοποίηση που δέχτηκαν από τον οποιονδήποτε στο παρελθόν.
Και κάπου εδώ συντελείται μία αδικία.
Ε κάπου ώπα φιλαράκο!
Εγώ θα σου πω λοιπόν, πως η μόνη συμπεριφορά που αξίζει στην άξια, δυνατή και περήφανη γυναίκα που έχεις απέναντι σου είναι πρωτίστως η «παντελονάτη». Τίμα το ρημάδι το ύφασμα που φοράς επιτέλους.
Να είσαι ειλικρινής και αληθινός όσο δεν πάει άλλο. Να τη σέβεσαι, σαν εικόνισμα ιερό. Να την ξαποσταινεις επειδή τη νοιάζεσαι. Να τη βλέπεις να χαμογελάει και να χαίρεται η ψυχή σου.
Να την έχεις σαν το κοριτσάκι σου το πολύτιμο.
Γιατί το αξίζει ρε!
Κι αν είσαι ανίκανος να είσαι άντρας τότε στρίβε.
Γιατί η μικρή της πλάτη και τα τρυφερά της χέρια κουράστηκαν να κουβαλάνε αμαρτίες αλλονων.
Γιατί η ψυχή της βόγκηξε από την εκμετάλλευση.
Γιατί εντέλει φιλαράκο μου, όσο μπορεί να σ’ αγαπήσει η δυνατή της καρδιά, δεν μπόρεσε ίσως κανένας να το κάνει, από την ώρα που αντίκρυσες το φως του κόσμου ετούτου.
Να θυμάσαι:
Όσο πιο δυνατή είναι στα μάτια σου μια γυναίκα, τόσο περισσότερο ανάγκη έχει να είναι το κοριτσάκι σου.
