Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου
Είναι κι αυτός ο έρωτας, που σαν παραμορφωτικός φακός, μεγεθύνει τα όμορφα και κάνει τα άσχημα να μοιάζουν μικρά, σχεδόν ανούσια. Κρύβει τις αληθινές αποχρώσεις και νιώθεις πως δεν υπάρχει τίποτα να φοβάσαι. Γιατί το συναίσθημα νικάει τα πάντα, έτσι δεν είναι;
Σε πόσες πλάνες δεν βυθιζόμαστε όταν νιώθουμε; Μπροστά σε πόσα λάθη, δεν εθελοτυφλούμε; Σε πόσες παγίδες, δεν πέφτουμε αυτοβούλως; Όμορφο συναίσθημα ο έρωτας, γεμίζει χρώμα την ψυχή σου κι αέρα τα πνευμόνια σου, μα είναι και κάποιες φορές που σαν δίνη παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμά του, είναι και κάποιες φορές που σαν σειρήνα σε προσκαλεί για να σε κατασπαράξει.
Προσπάθησα! Αν ήξερες πόσο προσπάθησα, ν’ αφήσω στην άκρη όλα τα καμπανάκια που χτυπούσαν μέσα μου! Αν ήξερες πόσες φορές πάλεψα με το ένστικτό μου, που μου ούρλιαζε να προσέχω! Αν ήξερες πόσες φορές νικήθηκα απ’ τον ίδιο μου τον εαυτό, γιατί κανένα επιχείρημα ή δικαιολογία μου, δεν κατάφερνε να με πείσει! Γιατί ήξερα. Όλοι ξέρουν. Πάντα ξέρουν.
Βράδια ατέλειωτα, καθόμουν απέναντι στον εαυτό μου, τα έβαζα όλα κάτω και μετρούσα ασταμάτητα, μπας και καταφέρω να με πείσω πως δεν ήσουν τόσο λάθος τελικά. Βράδια ατέλειωτα, θύμωνα με μένα που δεν μπορούσα να με ηρεμήσω και να με πείσω πως όλα ήταν στο μυαλό μου. Βράδια ατέλειωτα, ξανά και ξανά και ξανά, μέχρι που δεν άντεξε άλλο η ψυχή μου κι έδωσε τα ηνία στο μυαλό. Σ’ ένα μυαλό που ήξερε τι έπρεπε να κάνει για να με σώσει. Σ’ ένα μυαλό που έκανε ότι έπρεπε να κάνει.
Τώρα πια, κοιτάω πίσω και χαμογελώ. Όλα φαίνονται τόσο ξεκάθαρα και σωστά κι απορώ πώς δεν μπορούσα τότε να το δω. Χαμογελάω καμιά φορά, γιατί ξέρεις, όσες φορές κι αν μέτρησα, πάντα λίγος έβγαινες…
