Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Χάσε επιτέλους τον έλεγχο, έστω για λίγο.
Για όλα εκείνα που είναι να έρθουν να σε βρουν και δεν τα αφήνεις να σε πλησιάσουν, να σε φτάσουν, να τα γευτείς έτσι για λίγο, έστω για λίγο, δίχως δεύτερες σκέψεις, έτσι με τη μια σαν βεγγαλικό που σκάει στον ουρανό δίχως να μπορεί περιμένει γιατί γι’ αυτό έχει φτιαχτεί, για να μην μπορεί να περιμένει.
Κάνε εκείνο το διαφορετικό, εκείνο που είναι έξω από τα νερά σου, που δεν έκανες ποτέ γιατί φοβόσουν, κάτι που θα θυμάσαι για το υπόλοιπο της ζωής σου και θα αναπολείς κάποιες άγριες νύχτες μοναξιάς, εκείνο το “κάτι” που θα θυμάσαι για πάντα.
Δεν ξέρω τι, δεν ξέρω πως και μην ψάξεις να το βρεις, εκείνο θα έρθει! Θα έρθει να σε βρει μα κοίταξε ετούτη την φορά να μην το πετάξεις, άσε το να σου δώσει εκείνη την σπιρτάδα που ένιωθες στα παιδικά σου χρόνια που δίχως δεύτερες σκέψεις, δίχως ενοχές έτρεχες επάνω του και ας καιγόσουν μετά, μα ποιος το μετρούσε εκείνο το μετά;
Η όλη ουσία βρισκόταν στο τώρα, στο εδώ σε εκείνη την μια και μοναδική ευκαιρία που σου δινόταν για να νιώσεις μοναδικός, για να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέπτη και να δεις το χαμόγελο στα χείλη σου που τόσο σου ταιριάζει, τόσο σου αξίζει.
Ζήσε κάτι πρωτόγνωρο έστω για μια ημέρα, για ένα βράδυ, έστω για λίγο!
Δεν ξέρεις πότε θα είναι πάλι εκείνη η φορά που θα μπορέσεις να το ζήσεις, οι στιγμές δεν σου δίνουν ραντεβού, δεν μπαίνουν σε ημερολόγια, δεν περιμένουν.
Χάσε επιτέλους τον έλεγχο, έστω για λίγο!
