Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Δεν ξέρω αν το ξέρεις, αλλά η ζωή μου δεν ξεκίνησε με εσένα και σίγουρα δεν θα τελειώσει όταν φύγεις. Υπήρχα πριν, με τα όνειρά μου, τις πληγές μου, τα λάθη και τις νίκες μου. Και θα υπάρχω και μετά, με την ίδια δύναμη που με κράτησε όρθια τόσα χρόνια.
Μπορεί να μπήκες στη ζωή μου σαν καταιγίδα, να ταράξες τα πάντα και να με έκανες να πιστέψω πως εσύ είσαι το κέντρο του κόσμου μου. Μα η αλήθεια είναι πως κανείς δεν είναι το κέντρο του κόσμου κανενός. Η καρδιά αντέχει πολλά, η ψυχή ακόμα περισσότερα, κι εγώ έμαθα να επιβιώνω, ακόμα κι όταν οι πιο αγαπημένοι μου άνθρωποι έγιναν ξένοι.
Μην μετράς, λοιπόν, τον εαυτό σου για αναπνοή μου. Αναπνέω χωρίς εσένα. Ζω χωρίς εσένα. Θα γελάσω, θα ξαναονειρευτώ, θα ξαναγαπήσω. Γιατί η ζωή δεν σταματά σε κανέναν. Όσο κι αν πόνεσα, όσο κι αν λύγισα, στο τέλος πάντα σηκώνομαι.
Και ξέρεις κάτι; Αυτή είναι η μεγαλύτερη δύναμη που έχω. Ότι μπορώ να σταθώ ξανά στα πόδια μου, να μαζέψω τα κομμάτια μου και να συνεχίσω. Χωρίς μίσος, χωρίς εκδίκηση, μόνο με μια βαθιά συνειδητοποίηση: δεν χρειάζομαι κανέναν για να υπάρχω.
Εσύ ήσουν ένα κεφάλαιο, εγώ είμαι ολόκληρο το βιβλίο. Εσύ ήσουν μια σελίδα που γύρισε, εγώ συνεχίζω να γράφω. Και πίστεψέ με, οι πιο δυνατές μου σελίδες γράφονται τώρα.
