Γράφει η Οδύσσεια
Ακούμε συχνά σχόλια για την παθολογική ζήλεια που κάνει τους ανθρώπους να μην μπορούν να αναπνεύσουν μέσα σε μια σχέση.
Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να συμβιώσει ή να συνυπάρξει κανείς με έναν σύντροφο που ζηλεύει παράφορα.
Ο έλεγχος των κινήσεων του άλλου συντρόφου γίνεται σκοπός της ζωής του
Τον κατακλύζει η ανασφάλεια , η αβεβαιότητα και ο φόβος ότι θα χάσει το άλλο του μισό.
Έτσι χωρίς να το καταλάβει, ο σύντροφος του αρχίζει να πνίγεται από τη θηλιά που τυλίγεται γύρω από το λαιμό του και το μόνο που θέλει είναι να ξεφύγει.
Πού ήσουν;
Με ποιον θα βγεις;
Τι είναι αυτό που φοράς;
Ποιος ήταν στο τηλέφωνο ;
Είναι μερικές από τις συνηθισμένες ερωτήσεις που κάνει ο παθολογικά ζηλιάρης σύντροφος σε καθημερινή βάση.
Εφιαλτικό σενάριο για εκείνον που πρέπει να δώσει τις απαντήσεις.
Λυπηρό και για του δυο που δεν μπορούν να χαρούν τη σχέση τους και έχουν πέσει σε μια ύπουλη παγίδα.
Τι γίνεται όμως με την άλλη ζήλεια;
Εκείνη που βάζει φωτιά στα σεντόνια μας;
Εκείνη τη ζήλεια που φωνάζει σε θέλω;
Τι γίνεται όταν σκεφτόμαστε ότι ο σύντροφος μας συναντιέται με άλλους όμορφους ανθρώπους στην καθημερινότητα του;
Συναντιέται με εξίσου γοητευτικές παρουσίες με εμάς;
Όταν ξέρει ότι κι εμείς αντίστοιχα στο πέρασμα μας μπορεί να γοητεύσουμε ή να γοητευτούμε από κάποιον άλλο;
Αυτό το άλυτο σταυρόλεξο που παίζεται στο μυαλό του καθενός μας, αυτό κρύβει μέσα του και όλη τη μαγεία.
Αυτή η υποψία ότι κάποιος άλλος μπορεί να κάνει την καρδιά του συντρόφου μας να σκιρτήσει από την αρχή, είναι όπως το αλάτι και το πιπέρι στο φαγητό μας.
Η απουσία του το κάνει άνοστο και βαρετό ενώ, η υπερβολή του, το κάνει ανεπιθύμητο.
Στο μέτρο λοιπόν βρίσκεται η ισορροπία.
Έτσι, χωρίς ενοχές μπορούμε να νιώθουμε ζήλεια ωφέλιμη για μας και για τη σχέση μας.
Γιατί η ζήλεια που μας αφήνει σημάδια στο λαιμό δεν είναι επικίνδυνη και δεν μας πονά.
Η άλλη ζήλεια είναι εκείνη που πονά και δεν μας χρειάζεται!
