Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Αλλά τελικά, τι σήμαινε το «για πάντα»; Υπήρχε άραγε; Κανείς δεν φαινόταν να είχε την απάντηση. Κοίταξέ μας! Μπορούσες να φανταστείς να φεύγεις και να σβήσεις από τη μνήμη σου την ύπαρξή μου; Να σκεφτείς πως όλα γύρω μας μπορεί να αλλάξουν; Πως κάποτε θα έλεγες «κάποτε ζήσαμε έναν έρωτα»;
Μπόρεσες να φανταστείς πώς ο έρωτας μπορεί να μετατραπεί σε συμβιβασμό; Να μην νιώθουμε πια την ίδια ένταση όταν αγγιζόμαστε; Να βλέπεις τα υπέροχα μάτια σου να δακρύζουν από πόνο, αντί από χαρά;
Πες μου, λοιπόν, μπόρεσες; Μπόρεσες να σκεφτείς τον εαυτό σου να κλαίει για τα χαμένα μας όνειρα, μια Δευτέρα, σαν αυτή, μετά από μήνες; Αυτή τη στιγμή, ήταν δύσκολο να το φανταστείς, έτσι δεν ήταν; Άρα;
«Για τώρα», «για όσο κράτησε», λοιπόν! Γιατί απόψε, εσύ ήσουν το μεγαλύτερο όνειρό μου. Και μην ξεχνάς: τυχερός είναι εκείνος που όταν ξυπνάει, μπορεί να αγγίζει το όνειρό του! Για τώρα, για όσο… ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!
