Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Τραγικό δεν είναι να θέλεις να ζήσεις για κάποιον, τραγικό είναι να μην θέλεις να ζήσεις για εσένα.
Τραγικό είναι να μην θέλεις να ζήσεις γιατί δεν βλέπεις την ζωή σου να περπατάει πλάι με εσένα, να ανθίζει μέσα από εσένα, μέσα σου, μα να τη βλέπεις πίσω σου, να τρέχει για να σε προσπεράσει.
Εύκολο να το λες δύσκολο να το κάνεις, ναι, μα χρειάζεσαι να ζεις όπως έχεις επιλέξει, να τους δείξεις πως γεννήθηκες για να παλέψεις με τους δικούς σου δαίμονες και όχι με εκείνους που σου έβαλαν εκείνοι δίπλα σου για να σου πουν πως δεν αξίζεις, πως δεν μπορείς, μόνο και μόνο για να σε φοβίσουν, να σε κάνουν να πέσεις στα γόνατα και να παρακαλέσεις πως δεν μπορείς άλλο να ζεις χωρίς τα δικά τους πρέπει.
Οι δαίμονες σου φτιάχτηκαν από εσένα, τους ζωγράφισες κάποια νύχτα που ήθελες να μην ζεις πια, γιατί λέει πως δεν αξίζεις να αναπνέεις τον αέρα που βγάζουν οι άλλοι από τα πνευμόνια τους.
Λες και όταν ανέπνευσαν εκείνοι δεν πήραν από τον δικό σου αέρα, δεν σου έκλεψαν μια ανάσα, μια τελευταία ανάσα που είχες κρατήσει για εσένα, για να μπορέσεις πάλι και πάλι να την κατεβάσεις μέχρι την κοιλιά σου και να την βγάλει μέσα από εκείνο το μεγάλο ουφ που κάνεις με ησυχία και όχι με φασαρία, για να μπορέσεις να προχωρήσεις παρακάτω και να νικήσεις.
Τραγικό δεν είναι να θέλεις να ζήσεις, τραγικό είναι να θέλεις να ζήσεις την ζωή κάποιου άλλου μόνο και μόνο για να τον κάνεις να νιώσει ευτυχισμένος και μοναδικός, πως όλοι τον ακολουθούν, πως όλοι τον ζηλεύουν για κείνη τη ζωή που έφτιαξε.
Πόσο ακόμα θα αρνείσαι τον εαυτό σου, πόσο ακόμα θα χειροκροτείς εκείνους που σε πάταξαν σε μια γωνιά κάνοντάς σε να ζεις κάτι για το οποίο δεν ήσουν φτιαγμένος.
Βγάλε έξω τους δικούς σου δαίμονες και χόρεψε στο ρυθμό τους, πήγαινε όπου σε πάνε έχοντας τους εμπιστοσύνη, μα εσύ τους έπλασες!
Τραγικό είναι να μην ζεις με εσένα, για εσένα.
Τραγικό, τραγικό…
