Φύλλις Γκούστη
Σεβασμός.
Μπορείς άραγε να τον απαιτείς, όταν καλά καλά δεν τον έχεις για τον εαυτό σου;
Μπορείς να τον απαιτείς;
Να τον επιβάλλεις, με φωνές, σαν να’ναι κάποιου είδους συμφωνητικό;
Μάθε μάτια μου ότι ο σεβασμός, εμπνέεται, δεν υποχρεώνεται.
Δεν επιβάλλεται.
Εμπνέεται.
Μάθε, ότι τα όρια, είναι εκείνα, που τον αποτελούν.
Τα όρια από σένα προς εσένα, πριν τα βάλεις σε άλλους.
Να μπορείς να γνωρίζεις τα δικά σου όρια που ξεκινούν και πού σταματούν.
Ο Σωκράτης έλεγε, “η Ελευθερία μου σταματά, εκεί που αρχίζει η δική σου” και περιέγραφε πολύ καλά τα όρια του σεβασμού.
Κάθε τί που περιμένουμε, πόσο μάλλον απαιτούμε από τους άλλους, πρέπει κανονικά, να μπορούμε να το έχουμε άφθονο να ρέει μέσα μας. Με μας.
Πριν φτάσουμε να το ζητήσουμε απ’ έξω.
Ψάχνεις Αγάπη; Βρες την πρώτα μέσα σου.
Ψάχνεις Αναγνώριση;
Αναγνώρισε εσύ πρώτα στον εαυτό σου ποιος είσαι, πες τα μπράβο σου εσύ, σε σένα.
Ψάχνεις σεβασμό;
Γίνε άξιος σεβασμού.
Συμπεριφέρσου σωστά.
Με ηρεμία, με κατανόηση, με ευγένεια, με διακριτικότητα, με αξιοπρέπεια, εκτίμηση, αφήνοντας στον απέναντι, το περιθώριο να νιώσει την αξιοπιστία σου για να σε σεβαστεί.
Εκμαιεύεται και εμπνέεται λοιπόν ο σεβασμός.
Γίνε ηγέτης και όχι αφεντικό του εαυτού σου και ύστερα, ενέπνευσε και τους άλλους να σε σεβαστούν και να σε ακολουθήσουν.
Μέχρι να καταφέρεις να γίνεις, σιώπαινε.
Δούλευε με τον εαυτό σου καθημερινά γινόμενος η καλύτερή σου εκδοχή.
Το παράδειγμά σου και όχι τα λόγια σου, θα παρακινήσουν, τους άλλους να σε σεβαστούν.
Το πώς “κουβαλάς” τον εαυτό σου.
