Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Έλα να πιάσουμε τη μέρα από την αρχή.
Γεμίσαμε τοξικότητα και δηλητήριο. Γεμίσαμε νέα που μας μαυρίζουν και την τελευταία χαραμάδα που έμεινε ανοιχτή.
Όχι, τίποτα δεν είναι εύκολο. Τίποτα δεν είναι απλό. Τίποτα δεν είναι πια “σίγουρο” στην καθημερινότητά μας.
Βλέπεις στηριχθήκαμε στα αποκτήματά μας και στα τσιτάτα τύπου “γιατί μπορώ”.
Και τα αποκτήματά μας, όλα μετριούνται σε χρήματα και σε αριθμούς.
Και τους ανθρώπους;
Πού τους αφήσαμε άραγε τους ανθρώπους; Πού τους ξεχάσαμε;
Εκεί που αρχίσαμε να τους μετράμε με το “πόσα”. Εκεί που αντί να συστηθούμε με όνομα και χαμόγελο, συστηνόμαστε με επαγγελματική ιδιότητα κι όσο πιο βαρύγδουπος ο τίτλος, τόσο πιο “ελαφριά” και η περπατησιά μας.
Και κάπως έτσι χάσαμε το δρόμο. Αντί να χαράξουμε σημάδια στο δρόμο μας για να μην χαθούμε, αντί να αφήσουμε σημάδια για να μας βρουν οι άνθρωποί μας, γίναμε αερικά που δεν στεκόμαστε, δεν βάζουμε ρίζες, δεν χτίζουμε σχέσεις.
Τι λες λοιπόν, σήμερα, αυτό το πρωί, να τα ποντάρεις όλα γι’ άλλη μια φορά στους ανθρώπους;
Γιατί ναι, το ξέρω πως οι άνθρωποι απογοητεύουν και πληγώνουν και κάνουν εγκλήματα, όμως η αλήθεια είναι, πως υπάρχουν κι εκείνοι οι υπέροχοι, που τα αξίζουν όλα!
Και γι’αυτούς, αξίζει να ρισκάρεις!
