Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Πόσα πολλά μπορεί με μια και μόνο αγκαλιά να ειπωθούν, χωρίς να ακουστεί η παραμικρή λέξη;
Τα σώματα ακουμπούν , τα χέρια απλώνονται στα δυο κορμιά , οι ψυχές μιλούν, τα στόματα σιωπούν. Επικρατεί ησυχία..
Η αγκαλιά όμως κραυγάζει αυτά που δεν θέλουμε να πούμε τη δεδομένη χρονική στιγμή είτε από φόβο, εγωισμό, ή δειλία.
Η αγκαλιά θα φωνάξει “σε αγαπώ”, “σε ευχαριστώ”, “συγνώμη”, “μου έλειψες”, “μη φύγεις”. Εκεί όπου τα δάκρυα κυλούν, οι ψυχές επικοινωνούν, η καρδιά χτυπάει με ταχύτατους ρυθμούς. Από μια αγκαλιά δεν μπορείς να κρύψεις τα συναισθήματά σου, ακόμη κι αν έχεις τα μάτια κλειστά.
Το πόσο θερμή , σφιχτή ή δοτική θα είναι , αποκαλύπτει τα πάντα. Όσα έχεις στην ψυχή σου βαθιά κρυμμένα, αυτόματα θα βγουν στην επιφάνεια. Ο πόθος, η αγάπη, η λύπη, η μεταμέλεια, η ψυχρότητα, τα πάντα. Δεν μπορείς να προσποιηθείς , είναι αδύνατον. Οι χτύποι της καρδιάς μόλις τα στήθη ακουμπούν , προδίδουν την αγάπη, τον πόθο.
Δεν γίνεται να να μην αφεθείς σε μια αγκαλιά αν δεν αισθάνεσαι πράγματα για τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου. Τα χαλαρά χέρια δηλώνουν ψυχρότητα, προσποίηση. Η σφιχτή αληθινή αγκαλιά αυτόματα προκαλεί δάκρυα χαράς και συγκίνησης ενώ ταυτόχρονα ξεχειλίζει αγάπη, εγκαρδιότητα.
Η αγκαλιά ηρεμεί, απαλύνει κάθε πόνο. Μόνο η αγκαλιά και τα μάτια προδίδουν όσα δεν θες να ειπωθούν. Γι’ αυτό δε μπορείς να προσποιηθείς ούτε να ξεφύγεις από τα συναισθήματά σου.
Αγκάλιασε με λοιπόν, αγκάλιασε με να νιώσω τι αισθάνεσαι πραγματικά για μένα.
