Γράφει η Ματίνα Νικάκη – MaGio
Και έχεις τόση αγάπη να δώσεις. Περιμένεις καρτερικά, κρατώντας ζεστή την καρδιά σου, μέχρι να βρεθεί ο κατάλληλος άνθρωπος για να του την προσφέρεις. Θέλεις να τον κοιτάξεις στα μάτια, να σφίξεις τα χέρια του στο στήθος σου, λαχταρώντας μια όμορφη σχέση. Να τον ερωτευτείς, να τον κάνεις προτεραιότητά σου, να τον νοιάζεσαι, να του μιλάς γλυκά, να μοιράζεσαι, να τον φροντίζεις. Να είσαι πάντα εκεί για αυτόν, με το τηλέφωνο και την καρδιά σου μόνιμα ενεργά.
Έχεις και θέλεις να δώσεις. Διψάς για το αμοιβαίο, μια σχέση που θα βασίζεται στη συνθήκη του δούναι και λαβείν. Γιατί έτσι πάνε μπροστά οι ανθρώπινες σχέσεις, έτσι χτίζεται το “μαζί”. Έτσι αξίζει να προχωράμε στη ζωή. Έτσι ηρεμεί η ψυχή. Έτσι είσαι εσύ, το ξέρω. Όμως είναι όλοι έτσι; Δυστυχώς όχι. Δεν έχουν όλοι να δώσουν. Κάποιοι έρχονται μόνο για να πάρουν, δίνοντας ψίχουλα, διατηρώντας με αυτόν τον τρόπο τη δική σου αγωνία και προσπάθεια ζωντανή.
Μπαίνεις έτσι σε ένα άδικο και ανήθικο παιχνίδι, νομίζοντας ότι παίρνεις κάτι, ενώ στην ουσία οι άλλοι παίρνουν αυτό που θέλουν. Είναι εκείνοι που κρατούν τα δεσμά, και καθώς τραβούν το σκοινί, καίνε τα χέρια τους και ο πόνος φτάνει μέχρι την ψυχή τους. Κι εσύ, σφίγγοντας τα δόντια για να σώσεις αυτό που δεν σώζεται, αδειάζεις.
Αδειάζεις από την αγάπη για τον ίδιο σου τον εαυτό και μέρα με τη μέρα μαραζώνεις. Το χαμόγελό σου χάνεται, καθώς παραδίνεσαι στην αγωνία να δίνεις, κρατώντας όρθια παλάτια χτισμένα στην άμμο. Ό,τι κι αν δώσεις, ποτέ δεν θα είναι αρκετό.
Δεν χρωστάς την αγάπη σου σε κανέναν. Είναι πολύτιμη, είναι ο θησαυρός σου, και όποιος την ποδοπατά είναι ανάξιος να βρίσκεται δίπλα σου. Ό,τι δεν λύνεται, κόβεται. Κι επειδή κάποιοι νομίζουν πως πάντα κρατούν τον άσσο στο μανίκι, δείξε τους πως τον έχεις εσύ στην τσέπη σου. Πέταξέ τον στα μούτρα τους, δείχνοντάς τους πώς παίζεται η παρτίδα, και φύγε. Όσο πιο μακριά μπορείς. Προχώρησε μπροστά, κάν’ το για σένα. Για να σε σώσεις!
