Γράφει ο “Ανώνυμος”
Είναι εκείνες οι στιγμές, που δε τις περιμένεις. Που έχεις στο μυαλό σου ένα βουνό σκατά. Που δε θέλεις να σε ενοχλεί κανένας. Δε θέλεις τη βοήθεια κανενός. Δε θέλεις να πεις κουβέντα σε άνθρωπο. Δε περιμένεις ρε αδερφέ τη βοήθεια κανενός. Μόνο και μόνο γιατί έχεις πάψει να πιστεύεις στους ανθρώπους.
Και τότε σκάει μήνυμα.
«Είσαι καλά;»
Δεν απαντάς γιατί απλά δε θες να πιάσεις κουβέντα, κι έρχεται δεύτερο.
«Πες μου απλά ότι είσαι καλά..»
Απαντάς για να σταματήσει όλο αυτό χωρίς διάθεση, «καλά είμαι, όλα καλά»
Και τότε ακούς το τηλέφωνο να χτυπάει.
Το σηκώνεις βαρύθυμος.
«Πες μου σε παρακαλώ ότι είσαι καλά, θέλω απλά να ακούσω τη φωνή σου»
Μαλακώνεις, νιώθεις μια σπίθα μέσα στα αποκαΐδια σου να ζωντανεύει.
«Κλείσε, έρχομαι!»
Και κάπου εκεί αρχίζεις ξανά να ζωντανεύεις. Αρχίζεις να πιστεύεις στην αγάπη, στον έρωτα. Σπάνε ξανά τα χείλη σου και περιμένεις με ένα ζεστό χαμόγελο. Ανάβεις ένα τσιγάρο και περιμένεις. Έχεις ξεχάσει τι είχες, αφήνεις τις κακές σκέψεις πίσω. Μένει η αγωνία της αντίδρασης σου.
Και κάπου εκεί η φωνή απ το τηλέφωνο είναι ζωντανή μπροστά σου. Με ένα χαμόγελο δειλό, γλυκο, και γεμάτο αγάπη.
Και δε χρειάζεται άλλο να σου μιλήσει. Φτάνει που είναι εκεί. Για σένα.
Τελικά έχει τόση σημασία αυτό το «κλείσε, έρχομαι»..
Κρύβει το μεγαλύτερο δώρο σε μια σχέση..
Ξέρεις ποιο..
