Γράφει ο Γιώργος Λυμπεράκης
Κι όσο μεγαλώνω, το καταλαβαίνω όλο και πιο βαθιά. Γιατί ο έρωτας μπορεί να ξεκινά από τη χημεία, αλλά η αγάπη χτίζεται πάνω στη συνεννόηση. Δεν θέλω τη γυναίκα που θα με αναστατώνει κάθε φορά που μπαίνει στο δωμάτιο· θέλω εκείνη που θα μπορώ να σταθώ απέναντί της χωρίς να χρειάζεται να υποδυθώ κάτι.
Από εσένα δεν θέλω να είσαι ούτε τέλεια, ούτε ιδανική.
Θέλω να είσαι αληθινή.
Να έχεις γνώμη, να έχεις πείσμα, να μην συμφωνείς πάντα μαζί μου μόνο και μόνο για να κρατήσεις ισορροπία. Θέλω να με κοντράρεις όταν χρειάζεται, να με ταρακουνάς όταν χάνομαι και να με τραβάς πίσω όταν πάω να ξεφύγω.
Δεν ψάχνω τη γυναίκα που θα μου γεμίζει το σπίτι με χαμόγελα για να μη φαίνονται οι ρωγμές. Ψάχνω εκείνη που θα σταθεί δίπλα μου μέσα στη σιωπή. Που θα αντέξει τη γκρίνια μου, τον θυμό μου, την αμφιβολία μου — και θα με κοιτάζει ακόμα σαν να είμαι ο άνθρωπός της. Όχι γιατί δεν βλέπει τα ελαττώματά μου, αλλά γιατί τα έχει αποδεχτεί.
Ξέρεις τι θαύμα είναι να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου δίπλα σε κάποιον;
Να μη χρειάζεται να παλεύεις για να αποδείξεις ποιος είσαι, να μη μετράς λέξεις, να μη ζυγίζεις κινήσεις. Να μπορείς να πεις «κουράστηκα» χωρίς να φοβάσαι πως θα φύγει. Αυτή είναι η αληθινή χημεία.
Ο έρωτας μπορεί να είναι φωτιά, αλλά η αγάπη… είναι έδαφος.
Και από εσένα δεν θέλω φλόγες που καίνε· θέλω ρίζες που κρατάνε.
Όχι η ονειρική και η παραμυθένια.
Η δική μου.
