Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Πήρα ένα χαρτί κι άρχισα να σου γράφω. Λέξεις, λέξεις, χωρίς ειρμό, χωρίς λογική. Θέλω, πονάω, μισώ, λατρεύω, γύρνα, φύγε, πάρε με αγκαλιά, όλα μπερδεμένα. Όλα ανάκατα όπως είναι και το μέσα μου.
Πώς να σου πω όλα αυτά που νιώθω, όταν κάθε φορά, πνίγω τις λέξεις κι επιλέγω τη σιωπή;
Κάπου κοντά στα ξημερώματα, άδειασε το μπουκάλι με το κρασί. Λύθηκαν όλες οι αναστολές μου, κι άρχισα να σου μιλάω. Να σου τα λέω όλα. Συναισθήματα, παράπονα, όνειρα, επιθυμίες, όλα!
Δεν κατάλαβα πότε άρχισα να κλαίω, δεν θυμάμαι πότε έκατσα κατάχαμα και κουλουριάστηκα. Δεν θυμάμαι πότε σχημάτισα τον αριθμό σου.
Μόνο που εκείνο το τελευταίο πλήκτρο, δεν το πάτησα.
Και τα άφησα όλα, να τα καταπιεί άλλη μια φορά η σιωπή.
Και άφησα άλλη μια νύχτα να ξημερώσει, χωρίς εσένα.
Άλλη μια μέρα, που θα με κοιτάξεις, και δεν θα σου πω τίποτα παραπάνω από εκείνο το “μια χαρά”.
Δυο λέξεις που σκοτώνουν εσένα, εμένα, κι ό,τι υπήρξαμε.
