Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Μη με αφήσεις να φύγω, σε παρακαλώ. Μη μου επιτρέψεις ποτέ να σε ξεπεράσω. Δεν θέλω τίποτα από όλα αυτά. Θέλω μονάχα να είμαι δίπλα σου. Να σου δείξω πως η αγάπη δεν πονά. Πως την αληθινή αγάπη δεν θα πρέπει να την φοβάσαι. Θέλω να ανοίγω τα μάτια μου, τα πρωινά τις Κυριακές και να είσαι εκεί, να κοιμάσαι πλάι μου. Θέλω έξω να βρέχει και να φυσά, μα εγώ να είμαι στην αγκαλιά σου, που έχει λιακάδα.
Θέλω να μπορώ να γράφω για το πόσο ερωτευμένη είμαι μαζί σου, χωρίς φόβο. Θέλω να γίνω ο καμβάς σου. Εκεί που θα ζωγραφίζεις στιγμές. Στιγμές αγάπης, πάθους και έρωτα.
Θέλω να μπορώ να προσθέτω την κτητική αντωνυμία «μου» δίπλα από κάθε τι που σε φωνάζω. Το όνομα σου, το επίθετο σου, το παρατσούκλι που σου έχω όλα να είναι δικά μου, να είναι «μου».
Θέλω να μη νιώσω ξανά φόβο. Γιατί είναι στιγμές που φοβάμαι. Φοβάμαι πολύ. Φοβάμαι πως θα ξυπνήσω μια μέρα και θα έχεις φύγει, πως όλα θα είναι ένα όνειρο και τίποτα από όσα ζήσαμε δεν θα είναι αληθινό. Φοβάμαι μήπως υπάρχει κάποια κρυφή αλήθεια που αγνοώ κι απλώς μια μέρα με κοιτάξει κατάματα και σε πάρει μακριά. Θέλω να ξέρω πως αν η ιστορία μας έχει φτάσει στο τέλος θα έχουμε προσπαθήσει.
Θέλω να σου δείξω πως το να σ’ αγαπούν δεν είναι τρομακτικό. Πως το να αφήσεις κάποιον κοντά στην καρδιά σου δεν σε κάνει ευάλωτο μα γενναίο. Θέλω να μπορώ να σου λέω σ’ αγαπώ και όχι να το υπονοώ. Θέλω να είμαι ο ήλιος στη συννεφιά σου. Το ουράνιο τόξο σου μετά από τη μπόρα.
Μη με διώχνεις μακριά. Μη με αφήσεις να φύγω. Σ’ αγαπάω βρε βλάκα κι ας πονάει κάποιες φορές.
