Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Η «κοινή λογική» είναι ίσως το πιο μοναχικό πράγμα που κουβαλά ο άνθρωπος.
Την επικαλείσαι σαν να είναι νόμισμα διεθνές, αποδεκτό παντού. Σαν να υπάρχει μια αόρατη συμφωνία που υπογράψαμε όλοι και λέει πως το αυτονόητο είναι ίδιο για όλους. Μα το αυτονόητο σου γεννήθηκε σε ένα σπίτι συγκεκριμένο, μέσα σε φόβους συγκεκριμένους, σε ήττες που δεν έζησε κανείς άλλος με τον ίδιο τρόπο.
Εσύ λες πως είναι λογικό να φεύγεις όταν νιώσεις απόρριψη. Γιατί έμαθες πως όποιος μένει, διαλύεται. Εκείνη λέει πως είναι λογικό να μένεις και να παλεύεις. Γιατί μεγάλωσε πιστεύοντας ότι η εγκατάλειψη είναι η μεγαλύτερη προδοσία. Και οι δυο σας μιλάτε για «κοινή λογική» σαν να πρόκειται για κάτι ουδέτερο, καθαρό από ιστορία. Δεν είναι.
Η λογική σου έχει ρίζες. Έχει τραύματα. Έχει μια παιδική φωνή που ακόμα ψιθυρίζει «πρόσεχε». Κι όμως απαιτείς από τον άλλον να την αναγνωρίσει ως κανόνα. Όταν δεν το κάνει, τον κρίνεις. Τον λες υπερβολικό. Παράλογο. Ανώριμο.
Στην πραγματικότητα σε τρομάζει.
Γιατί αν δεχτείς ότι ο άλλος λειτουργεί με διαφορετική εσωτερική αρχιτεκτονική, πρέπει να παραδεχτείς πως η δική σου δεν είναι απόλυτη. Κι αυτό ραγίζει την αίσθηση ελέγχου που τόσο σφιχτά κρατάς. Είναι πιο ασφαλές να πιστεύεις ότι ο άλλος δεν σκέφτεται σωστά, παρά να αναρωτηθείς αν η δική σου «σωστή» σκέψη είναι απλώς ένας μηχανισμός άμυνας.
Η ειρωνεία είναι πως όσο περισσότερο επιμένεις στο «μα είναι λογικό», τόσο περισσότερο αποκαλύπτεις πόσο προσωπικό είναι αυτό που υπερασπίζεσαι. Δεν μιλάς για λογική. Μιλάς για επιβίωση. Για τα όρια που έβαλες για να μην ξαναπονέσεις. Για τις υποσχέσεις που έδωσες στον εαυτό σου μετά από μια ήττα.
Και κάπου εκεί χάνονται οι σχέσεις. Όχι γιατί δεν υπήρχε συναίσθημα. Αλλά γιατί ο καθένας υπερασπιζόταν τη δική του εκδοχή του αυτονόητου, σαν να ήταν η μοναδική αλήθεια.
Η «κοινή» λογική δεν μας ενώνει. Μας εκθέτει.
Μας δείχνει πόσο διαφορετικοί είμαστε, πόσο βαθιά επηρεασμένοι από όσα δεν θεραπεύσαμε. Κι αν δεν τολμήσουμε να δούμε ότι αυτό που θεωρούμε λογικό είναι απλώς η δική μας ιστορία μεταμφιεσμένη σε κανόνα, θα συνεχίσουμε να μιλάμε για κατανόηση, ενώ στην ουσία απαιτούμε συμμόρφωση.
Και αυτό δεν είναι λογική. Είναι φόβος με ωραίο όνομα.
