Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Σου έμαθαν λάθος την αγάπη.
Σου την έδωσαν με όρους, σαν συμβόλαιο που έπρεπε να υπογράψουμε για να «ανήκουμε». Αν είσαι δυνατός, αν είσαι χαμογελαστός, αν δεν κάνεις λάθη, τότε αγαπιέσαι. Αν λυγίσεις, αν πονέσεις, αν χρειαστείς βοήθεια, τότε ξαφνικά η αγάπη εξαφανίζεται.
Αυτό όμως δεν είναι αγάπη.
Είναι έλεγχος. Είναι τιμωρία. Είναι μια φτηνή απομίμηση που σε αφήνει να πιστεύεις πως φταις εσύ που δεν σου φτάνει.
Η αληθινή αγάπη δεν κάνει λίστες. Δεν σβήνει με μπλάνκο όταν ξεφεύγεις από το πλαίσιο. Δεν σου κουνάει το δάχτυλο επειδή είχες μια κακή μέρα, επειδή θύμωσες, επειδή έκλαψες. Δεν παριστάνει τον σωτήρα για να σου θυμίζει διαρκώς πόσο αδύναμος είσαι.
Η αληθινή αγάπη στέκεται εκεί.
Όχι για να δικαιολογήσει τα πάντα, αλλά για να σε δει ολόκληρο. Και όταν σε δει ολόκληρο, τότε αποφασίζει αν μπορεί να μείνει. Αν δεν μπορεί, φεύγει. Αλλά δεν μικραίνει την αξία σου στο μεταξύ. Δεν σε υποτιμά, δεν σε διασύρει, δεν σε κάνει να ντρέπεσαι για αυτό που είσαι.
Γιατί η αγάπη δεν είναι «σε αγαπάω αν».
Δεν είναι «σε αγαπάω αλλά».
Είναι «σε αγαπάω, τελεία».
Κι αν μια συμπεριφορά σε πληγώσει, αλλάζει η στάση απέναντί της, όχι η αγάπη. Γιατί η αγάπη δεν σβήνει με ένα λάθος, με μια πτώση, με μια αστοχία. Αν σβήνει, τότε δεν ήταν αγάπη. Ήταν μια συνθήκη που έμοιαζε με αγάπη.
Η αγάπη είναι άγρια, απλή και ανεξήγητη. Δεν χρειάζεται αποδείξεις, δεν ζητά εξηγήσεις, δεν μπαίνει σε ζυγαριές. Δεν ενδιαφέρεται για το αν σήμερα χαμογέλασες ή όχι, αν ήσουν «αρκετός» ή όχι.
Κι αν δεν τη νιώθεις; Τότε δεν υπάρχει. Όλα τα υπόλοιπα είναι ψέματα.
Γιατί η αγάπη δεν χρειάζεται να την ψάξεις. Την αναγνωρίζεις. Σε σηκώνει, σε στηρίζει, σε δένει με τον άλλον, ακόμα κι όταν όλα γύρω σας γκρεμίζονται.
Ό,τι σου πουν, ό,τι ντύσουν με το όνομα της αγάπης αλλά σε μικραίνει, σε πνίγει, σε κόβει στα δύο, δεν είναι αγάπη. Είναι εξουσία.
Όπου μπει το “αλλά”, δεν είναι αγάπη. Είναι χειρισμός.
Και η αγάπη μπορεί να μην αποσύρεται, αλλά η παρουσία, αποσύρεται. Ακόμα κι όταν αγαπάς. Όσο κι αν αγαπάς.
Η αγάπη δεν κάνει παζάρια.
Ή υπάρχει, ή όχι.
Κι όταν δεν υπάρχει, αποχωρεί.
Χωρίς επιστροφή.
