Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Σε ψάχνω στα μεθυσμένα βράδια, σε εκείνα εκεί που όλα έχουν τη μυρωδιά της ανάσας σου, της ανάσας που μυρίζει από εκείνο το γλυκό αλκοόλ μαζί με το πικρό τσιγάρο, σε εκείνα που έχουν κάτι από την παρουσία σου στον χώρο, στον κάθε χώρο που υπάρχεις.
Σε ψάχνω κάπου εκεί στη σκιά που φτιάχνουν τα φώτα της νύχτας μαζί με το φεγγάρι, σε κείνον το σκοτεινό ουρανό με τα αστέρια απλωμένα που μοιάζει με χαλί έτοιμο να πατήσεις επάνω και να βυθιστείς σε εκείνη την μοναδική δική σου γλυκιά φασαρία.
Κάτι που να σε θυμίζει είναι μέσα στη σκέψη που ουρλιάζει να σε δει, μέσα στο κορμί που ποθεί να το αγγίξουν τα χέρια σου, τα χέρια εκείνα που το έκαναν να νιώθει, να τρέμει από πόθο σαν τα μάτια σου το κοιτούν.
Ψάχνω κάτι από εσένα, έστω και λίγο, τόσο δα, για να θυμηθώ όλες εκείνες τις μυρωδιές που σε έφεραν κοντά μου.
Σε ψάχνω!
