Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Πόσα λόγια έχουν γραφτεί για μια ματιά, για ένα βλέμμα κι όμως ακόμα δεν έχουν κορεστεί.
Έτσι και με εμάς. Απόψε.
Ένα δευτερόλεπτο ήταν αρκετό.
Ένα μονάχα δεύτερο χρειάστηκε για να σπάσει η καρδιά μου! Για να χαθεί ο κόσμος μου!
Θεέ μου! Πόσος καιρός έχει περάσει; Πόσες ατέλειωτες νύχτες μοναχικές, θολές απ’ το τσιγάρο και μεθυσμένες απο στίχους τραγουδιών, δεν ξημέρωναν, προσπαθώντας να φέρω στη θύμηση μου, τα μάτια σου.
Και σήμερα τα είδα, ναι τα είδα για μια στιγμή. Μια στιγμή και ήταν αρκετή για να κοκκινίσουν τα μάγουλα μου, σαν παιδί και να τρέμουν τα πόδια μου σαν τότε στο πρώτο μας φιλί.
Δεν μίλησες, δεν μίλησα. Δεν μας επιτρέπεται να μιλήσουμε.
Κι όμως πόσα είπαν τα μάτια μας;
Μέσα σε τόσο κόσμο κι όμως τα βλέμματα μας συναντήθηκαν. Έπρεπε να συναντηθούν. Το ξέραμε πως θα συναντηθούν, ακόμα κι αν είχα χάσει την ελπίδα μου.
Μα η μοίρα, αχ αυτή η μοίρα μα είναι εκείνη που πάντα βρίσκει τον τρόπο να έρθουμε κοντά, ακόμα κι αν είμαστε μακριά.
Και μετά; Πού ήσουν; Χάθηκες στο πλήθος. Σε έψαξα. Σε έχασα.
Κι όμως αυτή η στιγμή μου φτάνει.
Κλείνω τα μάτια μου, να κοιμηθώ κι έχω συντροφιά τα δικά σου μάτια.
Είναι σα να είσαι μέσα μου πια!
Ξάπλωσα και είναι σα να ξάπλωσα στην αγκαλιά σου. Σε νιώθω αγάπη της ζωής μου. Σα να μην πέρασε μια μέρα κι ας έχει περάσει μια ζωή.
Τι σου κάνει ένα δευτερόλεπτο τελικά…
