Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη.
Ρόδο κόκκινο του ανέμου μες στον κάμπο φυτεμένο, δείξε μου κι εσύ το δρόμο μες στων σχέσεων το χρόνο.
Πέρασες άνεμους πολλούς, μέσα σε δύσκολους καιρούς. Είδες λιακάδες ζηλευτές, ανεμώνες και χαρές.
Ρίξε ένα πέταλο να δω, προς τα πού να πορευτώ. Γνώρισα άνθρωπους πολλούς, καλούς μα και κακούς.
Ρόδο κόκκινο του ανέμου μες στον κάμπο φυτεμένο, γύρνα στο πλάι και θα δεις, πόσο ακόμα είναι νωρίς. Όλοι οι άνθρωποι περνούν και τα πέταλα κοιτούν.
Μα ο άνεμος φυσάει και τα πέταλα λυγάει. Σπρώχνει εδώ, σπρώχνει εκεί, κάνει στον κάμπο ταραχή. Κάτσε να τρέξω όσο μπορώ τα πέταλα πού πήγαν, να τα βρω.
Ρόδο κόκκινο του ανέμου μες στον κάμπο φυτεμένο, ίσως άργησα πολύ, μα η γη είναι μικρή. Τα φύλλα σου σαν θα χω, για ένα λόγο θα υπάρχω.
Ένα ένα θα μαζέψω και τον κόσμο θα γυρέψω. Όσους ανθρώπους κι αν γνωρίσω για εσένα θα μιλήσω.
Όποιος μείνει και λυγίσει και τον κάμπο αναγνωρίσει, είναι άνθρωπος πιστός, φίλος, αγαπητικός.
Ρόδο κόκκινο του ανέμου μες στον κάμπο φυτεμένο, ήρθε η ώρα να πω αντίο, να σ’ αφήσω μες στο κρύο.
Πάει έφτασε χειμώνας και στην πλάτη του ο τυφώνας. Ξάπλωσε πλάι να κοιμηθείς γιατί ο χρόνος είναι βαρύς.
Άνοιξη θα ‘ρθει και θα δεις πόσο πάλι θα χαρείς. Μόνος δε θα ‘μαι στο χορό θα φέρω πρόσωπο γνωστό.
Τα πέταλά σου θα φορέσεις, γιατί στον κάμπο θα χορέψεις, ρόδο κόκκινο του ανέμου μες στον κάμπο φυτεμένο.
LoveLetters
