Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου.
Χάθηκαν οι ουσιαστικές έννοιες από όλες τις λέξεις που κάποτε άνθρωποι με αγνά συναισθήματα εξεφραζαν όλα όσα ένιωθαν.
Τα χρόνια περνανε οι άνθρωποι αλλάζουν και εξελίσσονται άλλοι προς το καλύτερο και άλλοι προς το χειρότερο, με την διαφορά πως μεγαλώνουμε καταστρέφοντας αξιες και κόπους παλαιότερων θεωρώντας ότι ήταν ντεμοντέ.
“Παιδεία”, βασικό συστατικό σε σωστούς ανθρώπους.
Αγγίξαμε λέξεις με ήθος και τις κάναμε καραμέλα.
Πειράξαμε ένα συγγνώμη για να ξεφεύγουμε απο τα λάθη μας και όπως λένε και οι παλιοί χάθηκε το φιλότιμο.
Καναμε την ευγένεια αδυναμία, την φιλοξενία εκμετάλλευση, την φιλια αλισβερίσι, τον ερωτα ενθουσιασμό, την λύπη θυμό και τον θυμό εγωισμό.
Όλα γιατί φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε τη πραγματικότητα..
Πεταμένα σ’ αγαπώ σε σχέσεις ανύπαρκτες, ψεύτικα σ’ αγαπώ για να καλυψουν τη σιωπή της νύχτας.
Σ’ αγαπώ να λέτε εκεί που πεθαίνετε, εκεί που το ακατόρθωτο σας μοιαζει συνηθισμένο.
Σ’ αγαπώ σε ότι σας κάνει να χαμογελάτε με τη ψυχή σας.
Σ’ αγαπώ στους δικούς μας ανθρώπους.
Είναι άδικο να σκορπάμε ότι πιστεύουμε ότι μας περισσεύει εγωιστικά.
Άλλωστε ποσα εγκλήματα έχουν γίνει στο όνομα μιας “αγάπης”;
Ήταν αγάπη τελικά;
LoveLetters
