Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Οι αληθινοί άνθρωποι, δεν φοβούνται τα αληθινά αισθήματα. Παραδέχομαι τους ανθρώπους που έχουν αληθινά συναισθήματα και τα δείχνουν, δεν φοβούνται.
Έτσι ήμουν από μικρή, μια βόμβα συναισθημάτων.
Πολλοί μου λένε τώρα που μεγάλωσα να μην δείχνω τόσο έντονα τα συναισθήματα μου, να κρατάω και κάτι και για μένα. Μα τι να τα κάνω αν τα έχω και δεν τα δείχνω; Απλά δεν μπορώ να τα κρατάω μέσα μου και τα αφήνω να ξεχειλίζουν, να πάρουν μορφή.
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που φοβούνται να νοιώσουν, όχι μόνο να εξωτερικεύσουν ένα συναίσθημα. Μα τι ουσία έχει αν φοβάμαι; Αν φοβάμαι δεν θα μπορώ να νοιώσω και να απολαύσω ένα συναίσθημα. Και τι ουσία έχει αν δεν απολαμβάνεις; Σ’ αυτήν την ζωή ήρθαμε για να απολαμβάνουμε το φαγητό, τον ύπνο, την διασκέδαση, το ηλιοβασίλεμα, την θάλασσα και ένα σωρό άλλες απολαύσεις.
Και δεν θα απολαύσω το συναίσθημα; Εκεί είναι που πρέπει να τα δίνουμε όλα. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που είναι γεμάτοι από συναισθήματα που δεν φοβούνται να αποκαλυφθούν. Τους ανθρώπους που χαμογελάνε, ακόμα κι όταν πονάνε.
Αυτούς που μόνο αγαπάνε, χωρίς να κρατούν μες στην ψυχή τους μίση και κακίες. Που έχουν την δύναμη και το σθένος να παραδεχτούνε τα λάθη τους και να ζητήσουν συγνώμη. Που ονειρεύονται, ακόμα κι όταν ματώνουν. Που χτίζουν κάστρα στην αμμουδιά κι ας τα πάρει την επόμενη ώρα το κύμα. Που ανακαλύπτουν την ομορφιά κοιτάζοντας το ηλιοβασίλεμα.
Που ζουν την κάθε στιγμή σαν να ΄ναι τελευταία. Που ξέρουν να σιωπούν όταν δεν πρέπει να μιλούν. Γι’ αυτό κι εγώ αποκαλύπτομαι μόνο σε ανθρώπους που έχουν βαθιά συναισθήματα και θα καταλάβουν. Γιατί τι να το κάνεις το συναίσθημα αν δεν μπορείς να το μεταδώσεις, αν δεν μπορείς να το μοιραστείς;
