Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Υπάρχουν στιγμές που ο κόσμος βαραίνει στους ώμους μας, που η πραγματικότητα γίνεται μια ασφυκτική φυλακή χωρίς αέρα. Και τότε, βρίσκουμε τη διέξοδο σε μια μικρή αίθουσα, με τα φώτα να χαμηλώνουν και τη σκηνή να παίρνει ζωή. Το θέατρο είναι εκεί. Σαν μια πύλη προς έναν άλλο κόσμο, όπου όλα επιτρέπονται και όλα συμβαίνουν.
Το θέατρο δεν είναι απλώς μια μορφή τέχνης. Είναι ένας καθρέφτης που μας αναγκάζει να κοιταχτούμε κατάματα. Να αντιμετωπίσουμε τις αλήθειες μας, τους φόβους μας, τις αδυναμίες μας. Είναι το μέρος όπου το γέλιο και το δάκρυ σμίγουν, όπου η απελπισία και η ελπίδα δίνουν μάχη σε έναν ανελέητο χορό.
Σε έναν κόσμο που τρέχει ασταμάτητα, το θέατρο μας αναγκάζει να σταθούμε ακίνητοι και να νιώσουμε. Να ακούσουμε τα λόγια που βγαίνουν από την ψυχή των ηθοποιών, να αισθανθούμε την ένταση που πάλλεται στον αέρα. Και είναι αυτή η μαγεία του θεάτρου που μας μαθαίνει να συνδεόμαστε με τους άλλους. Να καταλαβαίνουμε πως, παρά τις διαφορές μας, οι αγωνίες και οι πόθοι μας είναι κοινές.
Το θέατρο μάς δείχνει πως η αλήθεια δεν είναι πάντα όμορφη, ούτε πάντοτε εύπεπτη. Μας υπενθυμίζει πως οι ρόλοι που αναλαμβάνουμε στην καθημερινότητά μας είναι κι αυτοί μια παράσταση. Μόνο που εκεί, στη σκηνή, οι μάσκες πέφτουν. Οι άνθρωποι γυμνώνονται από υποκρισίες και μικροπρέπειες. Αφήνουν τη φωνή τους να τρέμει, τα μάτια τους να υγρανθούν και την καρδιά τους να ανοίξει σαν πληγή που δεν φοβάται πια να αιμορραγήσει.
Κάθε φορά που η αυλαία πέφτει, κάτι μέσα μας έχει αλλάξει. Έχουμε περάσει από το σκοτάδι στο φως, από τη σιωπή στον ήχο της αλήθειας. Και όσο κι αν η πραγματικότητα μάς περιμένει απ’ έξω, για λίγο τουλάχιστον έχουμε νιώσει κάτι αληθινό.
Σήμερα, παγκόσμια ημέρα θεάτρου, ας σταθούμε μπροστά στη σκηνή με σεβασμό. Ας τιμήσουμε εκείνους που ζουν για να μας δώσουν αλήθεια μέσα από τις ψευδαισθήσεις τους. Γιατί το θέατρο είναι η απόδρασή μας, το κομμάτι εκείνο του εαυτού μας που δεν αντέχει να μείνει σιωπηλό.
Και ίσως τελικά, το πιο σημαντικό μάθημα που μας δίνει είναι πως η ζωή δεν είναι παρά μια συνεχής παράσταση. Το θέμα είναι να τολμάς να παίξεις τον ρόλο σου χωρίς φόβο.
