Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδου
Χάνεις ανθρώπους από δίπλα σου όταν δεν σου αξίζουν αλλά κι όταν δεν τους αξίζεις.
Η αυτογνωσία είναι το μεγαλύτερο
προτέρημα στον άνθρωπο.
Όταν ξέρεις ποιος είσαι, ξέρεις τα ελαττώματα σου και τα προτερήματα σου, τις αδυναμίες σου και που υπερέχεις, πατάς γερά στα πόδια σου. Και αυτό σε κάνει έναν σχεδόν ακέραιο χαρακτήρα.
Πρόσεχε όμως όλα αυτά από την υπεροψία, τη μεγαλομανία και τον υπέρμετρο εγωισμό, τα χωρίζει μια λεπτή κόκκινη γραμμή.
Που μπορεί να μην αντιληφθείς πότε την πέρασες.
Ο άνθρωπος που ξέρει να συγχωρεί, ξέρει να ζητάει και συγχώρεση.
Δεν γίνεται να χάνεις ανθρώπους και να φταίνε πάντα και μόνο αυτοί.
Πρόσεχε επίσης τις παλιές πληγές, καμιά φορά βγάζουμε τα απωθημένα μας σε λάθος ανθρώπους.
Το να ζητάς συγγνώμη είναι τόσο ανθρώπινο όσο και το να κάνεις λάθη.
Και είναι μια τόση δα λεξούλα που, αν την πεις θα δείξεις σε κάποιον ότι είναι σημαντικός για σένα αλλά και πως τον αγαπάς.
Και αυτά τα δυο θα είναι πάντα τα πιο πολύτιμα όπλα σου, ώστε να μην χάνεις ανθρώπους που κάποτε θα ψάχνεις.
Βλέπεις οι άνθρωποι που πια είναι λιγοστοί, όποτε όταν τους βρεις, ζήτα και καμιά συγγνώμη.
