Γράφει η Ειρήνη Αγγελίδη.
Ήμασταν αθώες παιδικές ψυχές όταν γνωριστήκαμε.
Μέχρι τότε θεωρούσαμε πως όλες ήταν φίλες μας μα ποτέ δεν είχαμε καταλάβει την έννοια της πραγματικής φιλίας.
Μέχρι που μεγαλώσαμε.
Μέχρι που η λέξη φίλη ήταν για εμάς συνώνυμο της αδερφής, της οικογένειας.
Είχαμε απο πάντα η μία την άλλη.
Στην αρχή μαζί στο παιχνίδι, στις σκανταλιές, στις “φασαρίες”.
Τα χρόνια περνούσαν και εμείς ακόμα μαζί.
Σε όλες τις αλλαγές τις ζωής μας, στα ζόρια, στα πρώτα μας βήματα στον έρωτα.
Οι παιδικές φιλίες, οι αναλλοίωτες είναι ένα μαγικό συστατικό στην ζωή μας. Είναι η δεύτερη οικογένειά μας. Απο πάντα και για πάντα. Όσα χρόνια και αν περάσουν.
Οι παιδικοί μας φίλοι είναι αυτοί που έχουμε μοιραστεί όλα μας τα συναισθήματα, έχουμε γελάσει, έχουμε κλάψει, έχουμε πονέσει, έχουμε τσακωθεί μα πάντα γυρίζουμε εκεί που πρέπει.
Στο μαζί.
